Ýsrailoðullarý zamanýnda, bir kiþi,
Vardý ki, hep ibadet yapmaktý onun iþi.

Halk ona dediler ki: (Filan yerde bir put var.
Tanrý diye tapýyor ona bazý insanlar.)

O bunu iþitince, içerledi pek fazla.
O putu kýrmak için, yola çýktý ihlasla.

O, halis niyet ile giderdi ki o yöne,
Bir insan kýlýðýnda (þeytan) çýktý önüne.

Ve mani olmak için, dedi ki: (Ey arkadaþ!
Böyle nere gidersin, balta ile pür telaþ?)

Dedi ki: (Bir put varmýþ, gidiyorum kýrmaya.
Böylece insanlarý, o puttan kurtarmaya.)

Dedi ki: (Onu kýrmak, senin iþin deðildir.
Sana, ibadet etmek daha faidelidir.

Sen onu kýrsan bile, yenisini yaparlar.
Hemen dön ki geriye, bu, çok yanlýþ bir karar.)

Lakin o, ihlas ile çýktýðýndan yoluna,
Aldanmadý þeytanýn bu alçak oyununa.

Bu sefer þeytan dedi: (Geçemezsin buradan!)
Þiddetli bir kavgaya tutuþtular o zaman.

Abid, onu bir anda tuttu ve yere vurdu.
Sonra, öldürmek için üzerine oturdu.

Þeytan dedi: (Ey abid, müsaade et de biraz,
Çok mühim bir hususu edeceðim sana arz.)

O müsaade edince, ayaða kalktý þeytan.
Dedi ki: (Beni dinle, o putu kýrma þu an.

Çünkü onu kýrmayý etseydi Allah murad,
Elbet Peygamberine verirdi bir talimat.)

Abid yine dedi ki: (Kýracaðým mutlaka!)
Þeytan (Olmaz!) deyince, baþladý yine kavga.

Abid, yine þeytaný kaldýrýp vurdu yere.
Þeytan dedi: (Ey abid, bak dinle son bir kere.

Sen fakir bir kimsesin, muhtaçsýn el eline.
O putu kýrmak ile, ne geçecek eline?

Yastýðýnýn altýna, her sabah, iki altýn,
Býrakayým, al kullan, o putu kýrma sakýn!)

Bu defa aldanarak, bu fikre etti meyil.
Dedi: (Doðru söylüyor, bu benim iþim deðil.

Altýnlarýn birini, kendime sarfederim.
Ýkincisini dahi bir muhtaca veririm.)

Eve gelip yattý ve sabaha kalktýðýnda,
Gördü iki altýný yastýðýnýn altýnda.

Ýkinci gün de yine, yastýðýnýn altýndan,
Aldý iki altýný, memnundu hayatýndan.

Ve lakin üçüncü gün, altýn göremeyince,
Kaçtý bütün neþesi, hiddetlendi bir nice.

Baltasýný kaparak, bir an beklemeksizin,
Düþtü yine o yola, o putu kýrmak için.

Az ilerde, önüne çýktý yine o þeytan.
Dedi ki: (Dön geriye, geçemezsin buradan!)

Kavgaya tutuþtular, lakin þeytan bu kere,
Abidi, bir tutuþta kaldýrýp vurdu yere.

Abid dedi: (Pekala, senindir þimdi zafer.
Fakat nasýl oldu da, galip geldin bu sefer?)

Dedi: (Önce, ihlasla gidiyordun kýrmaya.
Yetmez bizim gücümüz ihlaslý insanlara.

Þimdiyse, gidiyordun nefse tâbi olarak.
Nefse uyaný ise, biz yeneriz muhakkak.)