Kýtlýk vaki olmuþtu, Medine’de bir sene.
Bu, çok sýkýntý oldu, sahabenin hepsine.

Osman bin Affan ise, zengin idi begayet,
Büyük kervanlar ile, yapýyordu ticaret.

Bu açlýk sýkýntýsý, böyle sürüp giderken,
Onun buðday kervaný, þehire girdi birden.

Tam yüz deve var idi, bu buðday kervanýnda.
Halk, hazret-i Osman’a, koþup geldi anýnda.

Dediler ki: (Bir ölçek buðday için, ya Osman!
Yedi dirhem verelim, sat bize buðdayýndan.)

O, cevaben dedi ki: (Satmam ey arkadaþlar!
Zira bir ölçeðine, sizden fazla veren var.)

Bu cevabý alýnca, üzülerek döndüler,
Ebu Bekri Sýddýk’ýn, huzuruna geldiler.

Ona arz ettiler ki: (Ya Emir-el müminin!
Buðdayý geldi bugün, Osman-ý zinnureyn’in.

Yedi dirhem verdik de, buðdayýn ölçeðine,
Fazla veren var deyip, satmýyor bize yine.

Resulün eshabýna, böyle cevap vermesi,
Olur mu, bu kýtlýkta çok fiyat istemesi?)

Hazret-i Ebu Bekir, buyurdu ki: (Osman’ýn,
Hakkýnda, su-i zanda bulunmayýn siz sakýn!

Siz herhalde Osman’ý, iyi anlamadýnýz.
Onun meramý baþka, siz baþka anladýnýz.

Haydi kalkýn, birlikte, kendisine gidelim.
O sözünden muradý ne imiþ, öðrenelim.)

Teþrif etti onlarla, o hazret-i Osman’a.
Buyurdu ki: (Ya Osman, kýrýlmýþ eshab sana.

Yedi dirhem vermiþler, bir ölçek buðday için.
Fazla veren var deyip, satmamýþsýn, bu niçin?)

Dedi: (Ya Eba Bekir, evet, öyle söyledim.
Sizin verdiðinizden, fazla veren var dedim.

Bire yedi verdiler sahabe bana ancak.
Lakin bire yediyüz veriyor cenâb-ý Hak.

Rabbim, bire yediyüz sevap, ecir verirken,
Bire yedi vereni, tercih eder miyim ben?)

Sonra emir verdi ki, hemen hizmetçilere:
(Bedava daðýtýnýz, buðdayý fakirlere!)

Peþinden kurban edip, yüz devenin hepsini,
Daðýttý fukaraya, etlerin cümlesini.

Hazret-i Ebu Bekir, sahabenin yanýndan,
Sevinç ile kalkarak, öptü onun alnýndan.

Bunun tesiri ile, o gece rüyasýnda,
Resulullahý gördü, güllerin arasýnda.

Dedi: (Ya Resulallah, teþrifiniz nereden?)
Buyurdu: (Geliyorum Osman-ý zinnureyn’den.

Ýhsan ettiði için, Resulün eshabýna,
Çok büyük dereceler ihsan olundu ona.)