O hazret-i Ali ki, dünyaya geldiðinde,
Gördü Resulullahý, ilkin kendi evinde.

O Server, o gün onu kaldýrýp beþiðinden,
Kucaðýna alarak, baðrýna bastý hemen.

Ve mübarek dilini, ol Hüdâ’nýn Habibi,
Koydu onun aðzýna, gonca yapraðý gibi.

Esrar çeþmelerinin, kaynaðý gibi olan,
O mübarek dilini, sevgi ile o zaman,

Emzirince Ali’ye Resulullah bir müddet,
Geçti ona böylece feyiz, ilim ve hikmet.

Sonra da, bir leðene yatýrýp sevgi ile,
Yýkadý Resulullah, onu kendi eliyle.

Ve lakin yýkayýnca onun bir tarafýný,
Kendi çeviriyordu, Ali öbür yanýný.

Bu hali görür görmez, Aliyyül Mürteza’dan,
Aðlamaya baþladý, Fahr-i âlem o zaman.

Sorunca validesi, niçin aðladýðýný,
Buyurdu: (Ben yýkarým, þimdi bu evladýný.

Zaman gelir, vakta ki edince ben de vefat,
Benim bedenimi de, yýkar o gün bu evlat.

O da beni yýkarken, o gün kendi eliyle,
Ben de, kendiliðimden dönerim iþte böyle.)

Bir gün de Resulullah, Harem'e geldiðinde,
Oturtmuþtu onu da, omuzu üzerinde.

Baktý, pehlivanlardan bahsederler o ara.
Aliyyül Mürteza’yý göstererek onlara,

Buyurdu ki: (Þu oðlum, gelecek ki bir zaman,
Olacak herbirinden daha üstün pehlivan.

Herkesin erkek aslan diye övdüklerini,
Birer birer devirip, dürer defterlerini.)

Onlar, hayret ederek dediler: (Ne diyorsun?
Bir küçük çocuk için, neler vaad ediyorsun.)

Buyurdu: (Unutmayýn sözlerimi þimdi siz.
Seneler sonra bunu, görürsünüz hepiniz.)

Yine Ebu Talip'le, giderken oðlu Cafer,
Gördüler bir gün onu, Resul ile beraber.

Baktýlar, sað yanýna durmuþ hem de Resulün,
Ýkisi, cemaatle namaz kýlýyor o gün.

Ýbadette görünce Ebu Talip, Ali'yi,
Dedi ki: (Haydi Cafer, çabuk gidip sen dahi,

Muhammed-ül emin'in, sol yanýna dur hemen.
Sen de namaz kýlarak, bu devletle þereflen.)

O da gelip, hemence, namaza oldu dahil.
Resulün sevgisine, o günden oldu nail.

Resulullah, onun da namaza durmasýna,
Sevinip, buyurdu ki: (Müjdeler olsun sana!

Ýki kanat verir ki, Rabbimiz sana yarýn,
Onlarla, yeryüzünden cennetlere uçarsýn.)