Bir gün Hasan Basri’ye, Ömer bin Abdülaziz,
Yazdý ki: (Nedir bana mühim nasihatiniz?

Zira hükümdar oldum bilcümle Müslümana.
Muvaffak olmam için, tavsiyeniz ne bana?)

O da Ona yazdý ki: (Ya emirel müminin,
Çoktur mesuliyyeti idare edenlerin.

Þunu bil ki, bir sultan, bedende “kalb” gibidir,
O iyi olur ise, milleti de iyidir.

Bozulur milleti de, bozulursa o sultan.
O halde sen kendine dikkat eyle her zaman.

Gerçi bu gün sultansýn, teb’ana hükmedersin.
Lakin bir gün, sen dahi ölüp kabre girersin.

Þimdi hep sevdiklerin yanýndadýr bu günde.
Lakin yalnýz kalýrsýn, kabire girdiðinde.

Þimdi onlar, sana hep yardým ederler, ancak,
Öyle bir gün gelir ki, hepsi senden kaçacak.

Her ne ki iþledinse gizli açýk dünyada,
Hepsi arz edilecek Rabbimize orada.

Zira senin yaptýðýn en küçük iþler bile,
Bir bir kayda geçiyor, melek vasýtasýyle.)

Ömer bin Abdülaziz, baþka gün yine bizzat,
Bu zata mektup yazýp, istedi bir nasihat.

Bu istek üzerine, Hasan-ý Basri dahi,
Buyurdu: (Sen de bir gün öleceksin vallahi.

Zulme, haksýzlýklara mani ol, verme fýrsat.
Zira senin, birinci vazifen budur bizzat.

Sen, kendi evladýna nasýl davranýyorsan,
Aynen teb’ana dahi, öyle davran her zaman.

Sen, Allah’ýn emrine eyle ki tam itaat,
Teb’an da etsin senin emrine mütabaat.

Ey emirel müminin, ölürsün bugün, yarýn.
O gün olmaz faydasý, sana yakýnlarýnýn.

Çok iyi hazýrlan ki ölüm ve sonrasýna,
O gün, baþkalarýnýn faydasý olmaz sana.

Ve senin, “kabir” diye makamýn var ki bir de,
Bu ömürden daha çok kalýrsýn o kabirde.

Bu dünya imtihandýr, ölümle erer sona.
Hazýrlan fýrsat varken, ölümden sonrasýna.

Hükümdar olduðuna bakma sen þimdi bu gün.
Ölüp, o dar kabire girdiðin günü düþün.

Bütün yaptýklarýndan verirsin bir bir hesap.
Eðer zulüm yapmýþsan, hak olur sana azab.

Bu dünya, ahirete ulaþan bir köprüdür.
Takva sahiplerini Cennetlere götürür.

Dünya zehir gibidir, bilmeyenler onu yer,
O da, o gafilleri öldürür, helak eder.

Senden öncekilerden ibret al ki bu günde,
Hiç piþman olmayasýn, sen dahi öldüðünde.