Âdem aleyhisselam, yasak olan meyveden,
Unutarak yiyince, çýkarýldý Cennetten.

Ve lakin çýkýyorken, sordu ki Cebrail'e:
(Nereye götürürsün ey Cibril beni böyle?)

Cebrail, cevabýnda þöyle dedi ona hem:
(Halk olunduðun yere gidiyorsun ya Âdem!)

Buyurdu: (Ey Cebrail, gidiyorum ben, ancak,
Bana, o tenha yerde, kim arkadaþ olacak?)

Dedi: (Burdan çýkmana, kim oldu ise sebep,
O arkadaþ olacak yeryüzünde sana hep.)

Öyle çok aðladý ki Âdem Nebi o zaman,
Taþlar bile yarýldý, onun aðlamasýndan.

Buyurdu: (Ey Cebrail, az müsaade eyle de,
Elveda eyliyeyim, cümle meleklere de.)

Sonra geri dönerek, söyledi þu sözleri:
(Esselamü aleyküm, ey Rabbin melekleri!

Dünyaya gidiyorum aranýzdan ben artýk.
Sizden ayrýlýyorum, Allah’a ýsmarladýk.

Lakin bir istirhamým olacak sizden benim.
Gitmeden, hepinize onu beyan edeyim.

Bu zellemden ötürü, demeyin “Yaptý kasten”.
“Unuttu” deyin, zira, unuttum hakikaten.)

Ýndirdi Cibril onu, Serendib denen daða.
Yoktu Arz'da o zaman, yüksek dað, ondan daha.

Cidde’ye indirdiler, Havva validemizi.
Basra veya Mýsýr’a indirdiler Ýblis'i.

Âdem safiyyullahý, Cebrail, yeryüzüne,
Býrakýp, hemen sonra, semaya döndü yine.

Lakin onu býrakýp, ayrýlacaktý ki tam,
Aðlamaya baþladý Âdem aleyhisselam.

Buyurdu: (Ey Cebrail, sen gidiyorsun, ama,
Burda ben, tek baþýma ne yaparým bâdema?

Bu mihnet diyarýnda, beni koyup gidersin.
Tekrar benim yanýma, ne gün avdet edersin?)

Cebrail, (Biz meleðiz, çýkmayýz Hak emrinden.)
Diyerek gaib oldu bir anda göz önünden.

O an Âdem Nebi'nin, fazlalaþtý mihneti.
Ve lakin diyordu ki: (Vardýr bunun hikmeti.)

Yerde yalnýz kalýnca Âdem aleyhisselam,
Gece gün aðlamaya, üçyüz yýl etti devam.

Dereler hasýl oldu, gözlerinin yaþýndan.
Bakmadý gökyüzüne, bir daha utancýndan.

Akan göz yaþlarýný, kuþlar gelip içerdi.
(Bundan daha lezzetli su görmedik) derlerdi.

Emretti Hak teâlâ, kurda, kuþa ve hatta,
Yeryüzünde yaþayan, bilcümle mahlukata:

(Âdem'in hatýrýný sormak için, hepiniz,
Giderek, kendisini teselli eyleyiniz.)

Geldiler grup grup, hemen cümle hayvanlar.
Onun gözü önünde toplanýp saf tuttular.

Lakin o, baþý önde devamlý aðlýyordu.
Aðlamaktan, baþýný kaldýrýp bakmýyordu.

Bu babta, Ýbni Abbas, rivayet eder ki hem;
(Hazret-i Havva ile, beyi Hazret-i Âdem,

Üçyüz sene, devamlý, aðlayýp inlediler.
Kýrk sene müddet ile, yemeyip içmediler.)