Kahraman mücahidler, Suriye’ye varmýþtý.
Þam valisi Þürahbil, bunu haber almýþtý.

Bildi ki, geliyorlar kendisiyle savaþa.
Kapýldý birden bire, bir korku ve telaþa.

Hemen Herakliyus’a yazdý bu vaziyeti.
Gönderdi o da hemen, bir takviye kuvveti.

Yüzbin’e ulaþmýþtý ordusu böylelikle.
Lakin Eshab-ý kiram, üç-dört bin yoktu bile.

Þam’a girdiklerinde velhasýl Müslümanlar,
Bu düþman ordusunun haberini aldýlar.

Hemen Zeyd bin Harise, Sahabeyi bir yere,
Toplayýp, bu hususta eyledi istiþare.

Bu durum karþýsýnda, bir kýsým sahabiler,
(Bunu, Resulullaha bildirelim) dediler.

(Kâfirler yüzbin kiþi, biz ise üçbin eriz.
Savaþa girelim mi diye sual ederiz.

Ya geriye çaðýrýr, döneriz Medine’ye.
Yahut yardým gönderir, yürürüz ileriye.)

Sonra da söz isteyip, Abdullah bin Revaha,
Dedi: (Niçin yazalým bunu Resulullaha?

Unuttuk mu buraya niçin geldiðimizi?
Resulullah cenk için göndermedi mi bizi?

Sonra hiç mühim deðil, bizim için çok asker.
Kâfirler, Bedir’de de, bizden fazla idiler.

Vallahi vardý o gün, yalnýz iki atýmýz.
Yine de zafer verdi bizlere Allah’ýmýz.

Ýnþallah bu cenkte de, biz oluruz muzaffer.
Zira böyle vaad etti, Allah ile Peygamber.

Hak teâlâ, vaadinden asla dönmez geriye.
Öyle ise durmayýn, yürüyün ileriye.

Arkadaþlar, ne için tereddüt edersiniz?
Þehid olmak deðil mi, zaten bizim gayemiz?

Bizi cenge gönderdi, o Sevgili Peygamber.
Haydi ilerleyiniz, ya þehadet, ya zafer!)

Abdullah’ýn sözleri coþturdu müminleri.
Kurulmuþ yaylar gibi fýrladýlar ileri.

Mute havalisine eriþtiler nihayet.
Dað taþ düþman doluydu, kalabalýktý gayet.

Üçbin kiþi idiler, o gün Eshab-ý kiram.
Düþman ordusu ise, yüzbin kiþi idi tam.

Yani bir mücahide, otuz rum düþüyordu.
Lakin Eshab-ý kiram, bunu düþünmüyordu.

Bir heyet teþkil edip mücahidler o ara,
Muharebeden önce, gönderdiler Rumlara.

O Serverin emrine imtisalen o heyet,
Gidip, o kâfirleri Ýslam’a etti davet.

Ve lakin bu daveti reddedince kâfirler,
(Öyleyse cizye verin!) diye teklif ettiler.

Rumlarýn kumandaný, bunu da reddedince,
Cenge karar verdiler Müslümanlar hemence.

Önde Zeyd bin Harise, sancaðý yükselterek,
Girdi cenk meydanýna, (Allah Allah!) diyerek.

Peþinden mücahidler saldýrdýlar topyekün.
Tekbir sedalarýyla, inledi yer gök o gün.