Timur Han,
Dünya çapýnda bir devlet adamý.
Ve büyük kumandan. “rahmetullahi aleyh”.

Bir gün, biri gelerek;
- Bu baþarýnýzý neye borçlusunuz efendim? diye sordu.

Cevaben;
- Karýncaya borçluyum, dedi.
- Hiçbir þey anlamadým efendim.

Timur Han;
- Kendime, karýncayý örnek aldým, dedi.

Ve baþýndan geçen þu hadiseyi anlattý.

Karýncanýn azmi

Gençliðimde bir savaþa girmiþtik.
Aslýnda kuvvetliydik. Ama yenildik.

Ordumuz periþan oldu.
Herbirimiz bir tarafa daðýldýk.

Moralim sýfýrdý artýk.
Bir duvar dibinde çöküp kaldým.

Periþandým.
Ne yapacaðýmý düþünüyordum ki, Bir karýnca iliþti gözüme.

Baktým, aðzýnda koca bir buðday tanesi, duvara týrmanýyor.
Belli ki, duvardan aþýracak onu.

Ama baþaramýyordu.
Yarý yola kadar týrmanýyor, aþaðý düþüyordu.

Tekrar týrmanýyor, yine düþüyordu.
Hiç yýlmýyordu.

Merak edip saydým.
Tam yetmiþ defa týrmandý.
Hepsinde de aþaðý yuvarlandý.

Ama yýlmadý.

Sonunda baþardý

Yetmiþ defa düþmesine raðmen, vazgeçmedi hedefinden.
Ne azim vardý onda.

Ne kararlýlýk.
Ama baþardý sonunda.

Bu azmine hayran kaldým.
Ýbret ve ders aldým.

Kendi kendime;
- Karýnca kadar da olamaz mýyým? dedim.

O günden sonra, yýlmadým bir iþte.
Alimlere sorarak baþladým iþe.

Onlarýn duasýný aldým.
Rabbime dayandým.

Ona güvendim.
Çalýþtým azimle, baþardým.
Tabii Allah’ýn izniyle.