Evliyayý kiramdan Derviþ Muhammed “kuddise sirruh” hazretlerine, bir gün bazý gençler;
- Ýman nedir efendim? diye sordular bu zata.

Cevabýnda;
- Ýman, Ehl-i sünnet âlimlerinin kitaplarýnda yazýlý olan, Peygamber efendimizden “aleyhisselam” gelen haberlere inanmak ve inandýðýný söylemek demektir, buyurdu.

Ve ekledi:
- Ýbadetler, imandan deðildir. Fakat, imanýn kemalini arttýrýr ve güzelleþtirirler.

Sordular:
- Ýman artar ve azalýr mý efendim?
- Ýmam-ý a’zam hazretleri, (Ýman artmaz ve azalmaz) buyuruyor. Çünkü iman, kalbin tasdik etmesi, kabul etmesi, inanmasý demektir. Ýnanmanýn azý, çoðu olmaz.

Ve ekledi:
- Ýmanýn kâmil veya noksan olmasý, ibadetlerin çok ve az olmasý demektir. Ýbadet çok olunca, imanýn kemali çok denir.

Ben inþallah müminim

Bir gün de bazý gençler;
- Efendim, (Ben inþallah müminim) demek uygun mudur? diye sordular.

Cevaben;
- Ýmam-ý a’zam Ebu Hanife hazretleri; (Ben elbette müminim) demelidir, diyor. Ýmam-ý Þafii ise; (Ben inþaallah müminim) demelidir, buyuruyor.

Sordular:
- Hangisi doðru efendim?
- Ýkisi de doðrudur. Ýnsan þimdiki imanýný söylerken; (Ben elbette müminim) demelidir. Ama son nefesteki imanýný söylerken; (Ben inþaallah müminim) diyebilir.

Ve özetledi:
- Fakat, burada da, þüpheli söylemektense, Elbette demek daha iyidir.