Abdullah-ý Yemeni, þaný büyük bir veli.
Dine hizmet etmekti, yalnýz onun emeli.

Ahiret endiþesi, hiç çýkmazdý içinden.
Korkarak bahsederdi Cehennem ateþinden.

Yanan bir soba görse, sýcak þey içse veya,
Cehennemi düþünüp, aðlardý ekseriya.

Derdi ki: (Bu insanlar, nasýl yanar ilahi?
Ateþe, bir an bile dayanýlmaz vallahi.)

Her nerede bir sohbet etseydi insanlarla,
Hiç dünya iþlerinden konuþmazdý o asla.

Ölüm ve ahiretten bahsederdi muhakkak.
Derdi ki: (Ecel yakýn, lazýmdýr hazýrlanmak.

Belki de bugün yarýn, öleceðiz elbette.
Ve her bir iþimizden, hesap var ahirette.)

Sordular ki: (Cennete girmek için, Müslüman,
Neye dikkat etmeli bu dünyada her zaman?)

Buyurdu: (Kim Cennete, niyetliyse girmeye,
Alýþsýn bu dünyada, dert ve elem çekmeye.

Zira Cennet yolunda, maniler var aþacak.
Bunlara sabredenler, girerler ona ancak.

Bu yolda meþakkat var, hastalýk var, acý var.
Nefsin istemediði her türlü sýkýntý var.

Bu, Cennet yolcusunun zor gelse de nefsine,
Hiç þikayet etmeyip, o, sabreder hepsine.

Sürüklemek isterse, günaha nefsi onu,
Sabreder, yapmaz asla onun tek arzusunu.

Aðýr bir söz söylerse, bir mümin, kendisine,
Sabredip cevap vermez, hakim olur nefsine.

Geçim sýkýntýsýndan, olsa da mutazarrýr,
Uzanmaz haram mala, gösterir yine sabýr.

Rabbinin emrettiði, ne varsa farz ve sünnet,
Hepsini ifa edip, verir çok ehemmiyet.

Onun yasak ettiði, ne varsa günah, haram,
Büyük bir titizlikle, hepsinden kaçýnýr tam.

Cehennem yolundaysa, olmaz elem ve keder.
Nefis ve þeytan dahi, kulu tahrik ederler.

Bu yolun yolcularý, girmez sýkýntýlara.
Nefsinin keyfi için, girer hep günahlara.

Bilmez helal ve haram, tanýmaz ayýp, günah.
Nefsi ne istiyorsa, sayar helal ve mubah.

Yapar hiç çekinmeden, nefsin her dileðini.
Kalb kýrar, gönül yýkar, bilmez ne dediðini.

Hiç bir hareketinde, tanýmaz ölçü, sýnýr.
Çünkü o, her iþinde, nefsinden emir alýr.

Halbuki onun nefsi, düþmandýr kendisine.
Oysa, esir olmuþtur buna raðmen nefsine.

Pervasýzca yapsa da, günah olan her iþi,
Ölünce, bekler onu, Cehennemin ateþi.

Halbuki günahýna, üzülseydi içinden,
Kurtulurdu belki de, Cehennem ateþinden.)