Abdülkahir Sühreverdi, büyük velilerdendir.
Söz ve nasihatlarý kalbleri etti tenvir.

Kendisi anlatýr ki: Gençliðimde, bir sene,
Henüz baþlamamýþtým, ben ilim tahsiline.

Bir gün çok acýkmýþtým, yiyecek yoktu fakat.
Öyle ki, vücudumda kalmadý güç ve takat.

Diclenin kenarýna giderek girdim suya.
Açlýðým, su içinde hafifler dedim güya.

Lakin hiç faidesi olmadý, çýktým sudan.
Ve gördüm az ilerde bir kimseler, çalýþan.

Vardým ki, herbirinin ellerinde bir tokmak.
Pirinç dövüyorlardý onlar ile vurarak.

Dedim ki: (Çalýþtýrýn beni de ücret ile.)
Dediler: (Ellerini görelim önce hele.)

Gösterdim, dediler ki: (Evlat, bakma kusura.
Ancak kalem tutmaya layýktýr bu el zira.)

Ve bana, altýn dolu bir kese uzattýlar.
(Git, ilim tahsil eyle) deyip, uðurladýlar.

O andan itibaren, ilim tahsili için,
Büyük bir arzu ile, adeta yandý içim.

Baþladým bir hevesle, din ilmi tahsiline.
Tamamen vakýf oldum, ilimlerin hepsine.

Ýþte bu büyük zatýn huzuruna, bir zaman,
Gelmiþti üç yahudi ve üç de hýristiyan.

Onlara süt getirip, dua etti hem dahi:
(Hidayet nasib eyle bunlara ya ilahi!)

O sütten, birer yudum alýnca birden onlar,
Þehadeti okuyup, hep Müslüman oldular.

Biri de anlatýr ki: Bir gün Sühreverdi’yle,
Çarþýda dolaþýrdýk, bir iþ vesilesiyle.

Bir kasap dükkanýnýn önünde durdu biraz.
Ne için durduðunu, sualen eyledim arz.

Bir eti göstererek, buyurdu: (Bak kardeþim.
Þu gördüðün et var ya, bana der ki: Ben leþim.)

Kasap bunu duyunca, bayýlýp düþtü hemen.
Ayýlýnca, dedi ki: (O, leþti hakikaten.

Lakin söz veriyorum, yapmam bunu bir daha.
Ýstiðfar ediyorum, bunun için Allah'a.)

Yeðeni, Þihabüddin Ömer-i Sühreverdi,
Der ki: Bir gün, amcamýn yanýna biri geldi.

Bir buzaðý var idi, hem de beraberinde.
Baðladý o hayvaný, amcamlarýn evinde.

Dedi ki: (Ey efendim, kabul buyurursanýz,
Size nezr eylemiþtim, bu hayvaný alýnýz.)

Amcam, bir buzaðýya, bir de baktý adama.
Buyurdu: (Nezr ettiðin, bu hayvan deðil ama.)

Adam, þaþkýn bir halde amcama bakardý ki,
O sýrada koþarak, geldi bir kimse dahi.

Baþka bir buzaðýyla, gelerek o kiþi de,
Dedi: (Bir karýþýklýk hasýl oldu bu iþte.

Nezr edilen buzaðý, o deðil, iþte budur.
O hayvan baþkasýnýn, yanlýþlýk etti zuhur.)