Bir sevdiði vardý ki, ismi, (Emir Hüseyin.)
Bu zatý, Buhara’ya gönderdi bir iþ için.

O kimse anlatýr ki: Ben Kasr-ý arifandan,
Hocamýn emri ile, yola çýktým o zaman.

Yolda, kendi kendime bazen söyleniyordum.
Nefsimi azarlayýp, ona þöyle diyordum:

(Islah olacak mýsýn ey nefsim acaba sen?
Ve ben kurtulur muyum, bir gün senin þerrinden?

Meðer sen, ne derece hain ve alçakmýþsýn.
Hatta yüzbin þeytandan, daha zararlýymýþsýn.)

Ben böyle azarlarken nefsimi tekrar tekrar,
Çýktý birden karþýma, nur yüzlü bir ihtiyar.

Dedi ki: (Sen bu yolda, ne kadar bir meþakkat,
Çektin ki, azarlarsýn nefsini böyle evlat?

Sen, önce öðrendin mi, dinini ince ince?
Ve amel eder misin, o ahkam mucibince?

Evet, nefs-i emmaren çok alçak, pek haindir.
Lakin yola gelmesi, gayretine tâbidir.

Tanýttý Hak teâlâ, sana bir mürþidini.
Sen, danýþýyor musun, o zata her iþini?

Tâbi oluyor musun, o üstada her iþte?
Nefisten kurtulmanýn çaresi budur iþte.

O zatýn emrettiði ne ise iþ ve hizmet,
Ona, can-ü gönülden ver büyük ehemmiyet.

Evet, zor gelebilir o hizmetler nefsine.
Lakin buna baðlýdýr, kurtulman senin yine.

O zatýn emrettiði hizmetlerin hepsini,
Yaparsan, temizlersin kötülükten nefsini.

Sen ona muhalefet ettikçe ey evladým!
Bu yolda, ileriye atamazsýn tek adým.

Sana, benim en mühim diyeceðim þey þudur:
Hocana tam tâbi ol, kurtuluþ iþte budur.

Onun her bir emrini, yap hemen, etme tevil.
Yalnýz onun emrine tâbi ol, nefse deðil.)

Ben onun sözlerini dinliyorken gönülden,
Bir de baktým, bir anda kayboldu göz önünden.

Ne güzel nasihatler etti bana o bizzat.
Ve lakin merak ettim, kimdi o mübarek zat?

Onun bu sözlerini, yazdým o gün kalbime.
Hemen bir çeki düzen verdim kendi halime.

Ben bu güzel sözleri, tefekkür ederekten,
Hocamýn huzuruna, kavuþtum sabah erken.

O sabah namazýný, hocam ile beraber,
Kýlýnca, bana bakýp tebessüm eylediler.

Ve bana sordular ki: (O güzel nasihatý,
Söyleyen kimdi acep, tanýdýn mý o zatý?)

(Tanýmadým) deyince, buyurdu ki: (Ey evlat!
O, hazret-i Hýzýr’dý, etti böyle nasihat.)