Behaeddin Buhari, çok yüksekti himmeti.
Ýslam’a tam uygundu, her hal ve hareketi.

Buyurdu: (Bir Müslüman, uymazsa hiç nefsine,
Vasýl olur bu yolda, maksudunun hepsine.)

Sual etti birisi: (Efendim, acaba siz,
Bu makama, ne ile vasýl olabildiniz?)

Buyurdu ki: (Ýslam’a tâbi oldum ihlasla.
Nefsimin arzusuna, uymadým bir kez asla.

Yolumuzun esasý, muhabbettir, sohbettir.
Ýnzivada þöhret var, o da büyük afettir.

Sohbet, ortak olmaktýr arkadaþýn derdine.
Yani tercih etmektir, onu, kendi nefsine.

Evliyanýn her iþi, Ýslam’a tam uygundur.
Onlara tâbi olan, bulur rahat ve huzur.

Lakin kendi nefsine, uyarsa biri eðer,
Býrakmaz yakasýný, onun hiç gam ve keder.

Çünkü insanoðluna rahatlýk, neþe, sürur,
Verecek her ne varsa, dinimizde mevcuttur.

Bu Ýslam hududunun dýþýnda neþe, sevinç,
Aramak beyhudedir, mümkün deðil çünkü hiç.

Ve hatta insan için, kötülük, zulüm, nifak,
Ne varsa, hep Ýslam’ýn dýþýndadýr muhakkak.

Her kim Ýslamiyet’e, yani Resulullaha,
Uyarsa, vasýl olur ebedi bir felaha.)

Behaeddin Buhari hazretlerinin dahi,
Sünnet-i seniyyeye uygun idi her hali.

Mesela Resulullah, bir gün, Eshabý ile,
Ekmek piþirmiþlerdi tandýrda elleriyle.

Sahabeden her biri, alarak hamurunu,
Ateþte kýzmýþ olan, tandýra koydu onu.

Allah’ýn Resulü de, hamur alýp eline,
Yapýþtýrdý hamuru, tandýrýn bir yerine.

Bir müddet bekleyerek, sonra açýp baktýlar.
Gördüler, biri hariç, piþmiþ bütün hamurlar.

O piþmeyen hamur da, Resulün hamuruydu,
Aynen olduðu gibi, hiç piþmeden dururdu.

Zira Resulullaha, her ne ki etse temas,
Dünya ve ahirette, onu hiç ateþ yakmaz.

Bahaddin Buhari de, uymak için Resule,
Geldi tandýr baþýna, bir gün talebesiyle.

Her biri, ellerine biraz hamur alarak,
Ekmek piþirmiþlerdi, bu sünnete uyarak.

Her biri, ayrý ayrý hamur koyup tandýra,
Bekleyip, biraz sonra baktýlar ki bir ara,

Biri hariç piþmiþti hamurlarý onlarýn.
Baktýlar, piþmeyen de hamuruydu o zatýn.

Her iþte uyduðundan, aynen Ýslamiyet’e,
Buyurdu ki: (Çok þükür, bu da uydu sünnete.)