Bir gün, bir talebesi Bahaddin Buhari’ye,
Bir miktar elma alýp, getirmiþti hediye.

Elmalarý, herkese daðýtýp o büyük zat,
Buyurdu ki: (Bunlarý, yemeyin þimdi fakat.

Sebebine gelince, þu anda bu elmalar,
Allahü teâlâyý zikredip anmaktalar.)

O böyle buyurunca, duydular o an bir ses.
Onlarýn tesbihini, iþitti hemen herkes.

Yine bu evliyanýn, aþýk bir talebesi,
Olan Emir Hüseyin, anlatýr ki kendisi:

Üstadým, bir gün bana buyurdu: (Bak ciðerim!
Yarýn ben, bir dostumu görmeye gideceðim.

Ýnþallah onbeþ güne gelirim yine ama.
Ben gelinceye kadar, sabret ayrýlýðýma.)

Ve o sabah, bir kýsým talebeyle beraber,
Medreseden ayrýlýp, o sefere gittiler.

Lakin ben, çok üzüldüm onun bu gidiþine.
Hiç dayanamýyordum, bu firak ateþine.

Üstadým ayrýlýnca, zannettim ki, içimden,
Kalbim de kopuverip, gitti onun peþinden.

Nasýl dayanýrdým ki bu firaka ey Rabbim?
Onun ayrýlýðýyle tutuþtu, yandý kalbim.

Dergahta, talebeden bir kiþi daha vardý.
O dahi, bu halime dayanamaz, aðlardý.

Ona dedim: (Ýnþallah, üstadým hazretleri,
Bu halimi keþf edip, seferden döner geri.)

Ertesi gün baktým ki, üstadým, hakikaten,
Yarý yolda vazgeçip, geri gelmiþ seferden.

Heybetle bana bakýp, buyurdu ki: (Ey oðlum!
Ben sana demedim mi, onbeþ gün burda yokum.

Sen, muhabbet daðýný set çektin önümüze.
Ne mümkün onu aþýp, çýkýlsýn hemen düze?)

Sonra, o talebeye sordu ki nazar edip:
(Ne diyordu dün gece, bu, bizlerden bahsedip?)

Dedi ki: (Sizi anýp, devamlý aðlýyordu.
Ýnþallah yarý yoldan, döner gelir diyordu.)

Buyurdu: (Bu derece çok muhabbet ve istek,
Set çekti önümüze, mümkün mü aþýp gitmek?)

O anda bakýverdim üstadýmdan tarafa.
Heybetinden, kalbime korku düþtü bu defa.

Ayaklarýna düþüp, af diledim kendinden.
O dahi affeyledi, yine merhametinden.

Ve sonra buyurdu ki: (Evladým, beni dinle.
Benden ayrý kalýnca, düþün beni seninle.

Çünkü ben, senden ayrý deðilim ki evladým.
Ne zaman beni ansan, o anda yanýndayým.)