Behaeddin Buhari, bir dostunu ziyaret,
Edip, onun evinde eyledi uzun sohbet.

Buyurdu: (Hakikati bulmak için, bir kiþi,
Halisen yola çýksa, hasýl olur o iþi.

Þu anda bir kiþi de, Tirmiz’den çýktý yola.
Ýster ki, kendisine kâmil bir rehber bula.

Bu yola çýktýðýndan, o, halis bir niyetle,
Yakýnda, maksuduna vasýl olur elbette.)

Ordakiler, bu sözden bir þey anlamadýlar.
Dediler ki: (Elbette bunun bir hikmeti var.)

Biraz sonra, kapýda, gelip durdu bir atlý.
Þaþkýn bir vaziyette etrafa bir göz attý.

Ýradesiz gelmiþti zira o, bu tarafa.
Bu yüzden tereddütle bakýyordu etrafa.

Behaeddin Buhari, seslendi ki içerden:
(Aradýðýn burdadýr, haydi in de, gel hemen!)

Bu sesi iþitince, atýndan indi derhal.
Hace, kapý önünde, etti onu istikbal.

Ve elinden tutarak, içeri aldý onu.
Sordu, yolculuðunun ne yöne olduðunu.

O dedi ki: (Efendim, geliyorum Tirmiz’den.
Halis bir niyet ile, dün çýktým evimizden.

Gayem, rehber bulmaktýr, hakiki olsun fakat.
Derim ki, bu zamanda var mýdýr böyle bir zat?

Ben böyle düþünürken, aniden durdu atým.
O noktadan ileri, atmadý tek bir adým.

Düþündüm: Bu durmada, bir hikmet vardýr diye.
Zira hiç gitmiyordu bir adým ileriye.

Halis bir niyet ile çýkmýþ idim hakikat.
Önceleri böyle þey yapmýyordu hiç bu at.

Hayvanýn dizginini, o an serbest býraktým.
Bekledim ki, acaba ne yöne gider atým?

Hemen günbatýsýna baþýný çevirdi at.
Buhara canibine koþturup yaptý sürat.

Nereye gider diye, çok merak ediyordum.
(At, bu istikamete niçin döndü?) diyordum.

Artýk ben, irademi býrakmýþtým Allah’a.
Derdim ki: (Erdir beni ya Rabbi hakikata.)

Hayvan, þevkle koþturup, gitti bir istikamet.
Bu hanenin önünde gelip durdu nihayet.

Bir þaþkýnlýk içinde bakýyorken etrafa,
Ýçeriden (Gel!) diye bir ses duydum bu defa.)

Buyurdu: (Hakikaten halis imiþ niyetin.
Demek ki buradaymýþ senin de hidayetin.)

Ve ona bir baktý ki merhamet nazariyle,
Kalbinden, hubb-u dünya yok oldu tamamiyle.

Aradýðý rehberi, bulmuþtu en nihayet.
Dünyada bundan büyük bir nimet olmaz elbet.