Behaeddin Buhari, vakta ki etti vefat,
Kýldýlar namazýný, çok büyük bir cemaat.

Sonra gidip yaptýlar, mezarýna defnini.
Ve bir talebesi de, okudu telkinini.

Abdülkadir adýnda, bir kimse idi o zat.
Gördüðü bir vakayý, anlatýr kendi bizzat.

Der ki: O gün defnettik Hace hazretlerini.
Ben, çok merak ederdim kabirdeki halini.

Bir teveccüh eyledim, onun nurlu kabrine.
Allah’ýn yardýmýyle, vakýf oldum haline.

Baktým, kapý açýldý o kabire Cennetten.
Çok güzel iki huri, içeri girdi hemen.

Ona selam vererek, dediler: (Efendim, biz,
Nice zamandan beri, sizi beklemekteyiz.

Yarattý Hak teâlâ, bizi sýrf sizin için.
Siz artýk görmezsiniz bir þey fena ve çirkin.)

Hurilerin sözünü dinledi o büyük zat.
Lakin kendilerine, hiç etmedi iltifat.

Buyurdu: (Görmedikçe Rabbimin didarýný,
Ahdettim görmemeye, Ondan gayrýlarýný.

Ve beni sevenlere, etmedikçe þefaat,
Meþgul olmayacaðým kimse ile ben fakat.)

Bir baþka talebesi, gördü onu rüyada.
Sordu ki: (Ne yapayým, ölmeden bu dünyada?)

Buyurdu: (Son nefeste ne yapmak gerekirse,
Þimdi dahi onu yap, Allah de hiç deðilse.)

Dedi ki: (Allah demek, son nefeste gerektir.
Þimdi hayatta iken, ne yapmam lazým gelir?)

Buyurdu ki: (Evladým, o son nefes dediðin,
Ne zaman gelecektir, bu babta var mý bilgin?

O son nefes, belki de bugündür, belki yarýn.
Sen þimdi Allah de ki, yarýn olmaz fýrsatýn.)

Bir baþkasý, rüyada görerek kendisini,
Arzu etti, bir miktar nasihat etmesini.

Buyurdu ki: (Dünyada, istediðin þeyi yap.
Ve lakin herbirine, hazýrla birer cevap.

Her ne yapsan, melekler yazýyor birer birer.
Mahþere geldiðinde, sana arz edilirler.

Ve hatta ey evladým, þunu bil ki muhakkak,
Seni, günah iþlerken görüyor cenâb-ý Hak.

Kalbinden geçirdiðin þeyleri de pekala,
En gizlisine kadar, biliyor Hak teâlâ.

Haram, ateþ gibidir, günaha olma yakýn.
Aksi halde, piþmanlýk, çok olur sana yarýn.

Hakiki dost Allah’týr, unutma Onu bir an.
Ve þiddetle hazer et, her günah ve haramdan.

Bu fýrsat elde iken, hakikati gör artýk.
Yoksa, mahþer gününde fayda etmez piþmanlýk.)