Behaeddin Buhari, þaný büyük bir veli.
Sohbeti, insanlara oldu çok faideli.

Orta boylu, sevimli, yüzü deðirmiydi az.
Mübarek sakalýnda, siyahtan çoktu beyaz.

Yürümesi, ne hýzlý, ne de yavaþ, vasattý.
Güler yüz, tatlý dilli, çok mübarek bir zattý.

Konuþtuðu kimseye, dönerek yüzünü tam,
Tane tane, çok fasih söylerdi söz ve kelam.

Kahkaha ile gülmez, tebessüm ederdi hep.
Allahü teâlâdan ederdi hayâ, edep.

Kimseyi küçük görmez, hep ederdi hüsn-i zan.
Herkesi, güler yüzle karþýlardý çok zaman.

Lakin celallenip de, kaþýný çattýðýnda,
Heybetinden, durulmaz olurdu karþýsýnda.

Aynen Resulullaha benzerdi þemaili.
Tam onun sünnetine uygun idi her hali.

En üstün talebesi, Alaaddin-i Attar,
Diyor ki: O büyük zat, fakirdi ki o kadar,

Kýþ günü, bir sergisi bulunmazdý evinde.
Kýlardý namazýný, bir kilim üzerine.

Helalden kazanmaya, titizlik ederdi pek.
Girmezdi kazancýna, haramdan bir çekirdek.

Fakir olduðu halde, cömert idi o fakat.
Hediye getirene, verir idi kat be kat.

Kendi temin ederdi, kendi nafakasýný.
Bizzat kendi eker ve biçerdi tarlasýný.

Sünnete tâbi idi, her iþ ve harekette.
Bilhassa çok titizlik gösterirdi yemekte.

Evde piþittirirdi çoðu zaman ekmeði.
Severdi sofra için, bizzat hizmet etmeði,

Derdi ki: (Yemek yerken, edebi gözetiniz.
Kendinizi, Allah’ýn huzurunda biliniz.

Þunu unutmayýn ki, yediðiniz yemekler,
Rabbimizin verdiði nimetlerdir hep birer.)

Kendi talebesiyle yemek yerken faraza,
Birisi, gaflet ile aðzýna lokma atsa,

Ýkaz edip, derdi ki hemen o talebeye:
(Rabbinin huzurunda olduðunu bil de ye.

Yalnýz Onu hatýrla, düþünme bir þey asla.
Zira O, sana senden yakýndýr daha fazla.)

Öfke ve gaflet ile piþmiþ ise bir yemek,
Onu kolayca anlar ve yemezdi onu pek.

Bir gün, bir talebeyi gitmiþti ziyarete.
Yemek ikram eyledi, o dahi bu hazrete.

Yemeyip, buyurdu ki: (Bu yemeði piþiren,
Gadaplý ve kýzgýndý yemeði piþirirken.

Böyle piþen yemekte, olmaz hayýr, bereket.
Yiyene þifa deðil, olur bir dert ve illet.)