SEYYÝD EMÝR KÜLAL
rahmetullahi aleyh

Büyük velîlerden. Ýnsanlarý Hakk'a dâvet eden, doðru yolu göstererek saâadete kavuþturan ve kendilerine "Silsile-i aliyye" denilen büyük âlim ve velîlerin ondördüncüsüdür. Hazret-i Hüseyin'in soyundan olup, seyyiddir.

Evliyânýn meþhûrlarýndan olan Muhammed Bâbâ Semmâsî'nin talebesi ve Behâeddîn-i Buhârî Nakþibend hazretlerinin hocasýdýr. Çömlekçilik yaptýðý için "Külâl" ismiyle meþhûr olmuþtur. Buhârâ'nýn Sûhârî kasabasýnda doðdu. Doðum târihi bilinmemektedir. 1370 (h. 772) senesinde Sûhârî'de vefât etti. Kabri oradadýr.

Esseyyid Emir Külal, gençlik senelerinde,
Geçerdi vakitleri, güreþ minderlerinde.

Yine bir gün, çýkmýþtý meydana, güreþ için.
Þöyle geldi kalbine seyirciden birinin:

Bu seyyid delikanlý, uðraþýyor güreþle.
Halbuki uygun deðil, uðraþmasý bu iþle.

O, böyle düþünürken, uyukladý o ara.
Gördü ki, kendi batmýþ çirkef dolu çukura.

Tam boðulacaktý ki, o anda Emir Külal,
Gelip, pislik içinden kurtardý onu derhal.

Uyanýnca gördü ki, o güreþ ermiþ sona.
Emir Külal yaklaþýp, þöyle söyledi ona:

(Kardeþim, benim gayem þudur ki güreþmekten,
Senin gibilerini kurtarayým çirkeften.)

Yine bir gün, meydanda, güreþ ediliyordu.
Çok insanlar toplanmýþ, onu seyrediyordu.

O zamanda âlim ve büyük bir veli olan,
Muhammed Baba Semmasi geçiyordu oradan.

O da durup, yoluna bir miktar verdi mühlet.
Seyyid Emir Külal’i seyretti uzun müddet.

Þaþýrdý talebeler üstadýn bu haline.
Dediler ki: (Acaba, bu iþin hikmeti ne?)

Hocalarý, onlara buyurdu ki o zaman:
(Güreþenler içinde, vardýr ki bir pehlivan,

Onun bereketiyle, ilerde çok kiþiler,
Evliyalýk yolunda, maksada eriþirler.)

Üstadlarý, onlara, bu sözü söyler iken,
Seyyid Emir Külal’le göz göze geldi birden.

Bu büyük evliyayý görünce Emir Külal,
Kapladý kendisini, manevi büyük bir hal.

Onun cazibesiyle, güreþi býrakarak,
Üstadýn huzuruna geliverdi koþarak.

Semmasi hazretleri, bir mýknatýs misali,
Çekmiþti kendisine Seyyid Emir Külal’i.

Bu zat, bir sohbetinde buyurdu ki: (Ey insan!
Sakýn gafil olma ki, geçiyor çünkü zaman.

Resulün buyurduðu o azap ve acýlar,
Elbette bir gün gelip, olacak hep aþikâr.

Bir yanda nefis, þeytan, bir yanda kötü yaran,
Ýnsanlarý aldatýp, söylerler türlü yalan.

Halbuki bilmeli ki, imtihandýr bu dünya.
Öyle çabuk geçer ki, sanki tatlý bir rüya.

Nasýl ki bunca ömür, çabuk geçtiyse eðer,
Bundan sonraki dahi, öyle süratli geçer.

Öyleyse ey Müslüman, kendine gel ki artýk.
Yoksa, hiç fayda etmez son andaki piþmanlýk.

Þimdi geçir vaktini, hizmet ve ibadette.
Zira sonsuz rahatlýk, olacak ahirette.)