Ebu Hasen adýnda biri vardý bi-edep.
Hace Ebu Said’i, inkâr ediyordu hep.

Ve lakin Ebu Said, hep sükut ediyordu.
(Ýnþallah hakikati bir gün anlar) diyordu.

Ve hatta buyurdu ki bir gün talebesine:
(Gelin, Ebül Hasen'in gidelim hanesine.)

Dediler ki: (O size, ediyor hep hakaret.
Niçin edeceksiniz gidip onu ziyaret?)

Buyurdu ki: (O bizi, yanlýþ yolda biliyor.
Bize deðil yanlýþa buðz edip, diþ biliyor.

Bu iþte hüsn-i niyet sahibiyse o þayet,
Sonunda Allah ona, nasib eder hidayet.)

Ve o gün yola çýktý, bir kaç talebesiyle.
Geldi Ebu Hasen’i ziyaret gayesiyle.

Gönderdi daha önce talebeden birini.
Ki, söylesin görüþmek için geldiklerini.

Ve lakin Ebu Hasen reddeyledi aþikâr.
Dedi ki: (O kimsenin, burada ne iþi var?

Git, hemen benden taraf söyle ki o kimseye,
Bana geleceðine, gitsin bir kiliseye.)

Ebu Said Ebül Hayr, buyurdu ki: (O kimse,
Madem böyle istiyor, gidelim öyle ise.)

Oradan ayrýlarak, kiliseye vardýlar.
Ayin yapýyorlardý o gün hýristiyanlar.

Bu veliyi görünce, merak ettiler ki hep:
Ebu Said, buraya ne için geldi acep?

Zira iþitmiþlerdi onun büyüklüðünü.
Bu hal, gariplerine gitmiþ idi o günü.

Yüzlerce hýristiyan, onu görüp, anýnda,
Bu mübarek velinin toplandýlar yanýnda.

Ýsa aleyhisselam ve hazret-i Meryem’in,
Resimleri var idi içinde kilisenin.

Görünce duvardaki o, bu iki sureti,
Maide suresinden, okudu bir âyeti.

Rabbimiz buyurdu ki: (Ya Meryem oðlu Ýsa!
Sen mi bu insanlara söyledin ki bilhassa,

Allahü teâlâyý býrakýp da hepiniz,
Beni ve validemi ilah kabul ediniz?)

Peþinden buyurdu ki: (Hazret-i Muhammed'in,
Dini haksa, þu anda Allah'a secde edin!)

O anda, o tablolar, hikmet-i ilahiyle,
Duvardan yere düþüp, secde etti haliyle.

Kýbleye müteveccih, yüzleri üzre yani,
Düþerek, o resimler, aldý secde halini.

Görüp, feryat ettiler hýristiyanlar o an.
Þehadeti söyleyip, ettiler hepsi iman.

Sonra Ebu Hasen de öðrenince bu hali,
Hatasýný anlayýp, piþman oldu bir hayli.

Derhal Ebu Said’in gelerek huzuruna,
Af dileyip, halis bir talebe oldu ona.