Ýki büyük zat vardý o zaman Edirne’de.
Biri (Hasan Sezai), öbürü (Enis Dede.)

Edirne’nin valisi, çaðýrýp bir kimseyi,
Verdi ona, altýnla dolu iki keseyi.

Dedi: (Bir tanesini götür Enis Dede’ye.
Ýkincisini dahi, ver Hasan Sezai’ye.)

Maksadý þu idi ki, bakalým bu veliler,
Dünyalýk alýrlar mý, yoksa red mi ederler?

O gelip, birinciyi verdi Enis dede’ye.
Dedi: (Bunu valimiz, etti size hediye.)

O, kabul etmeyerek, buyurdu ki: (Kardeþim!
Dünyalýk þeyler ile yoktur benim bir iþim.

Selamýmý söyle ve de ki benden valiye.
Versin o altýnlarý fukara ahaliye.)

O kiþi (Peki) deyip, ayrýldý o veliden.
Ve Hasan Sezai’nin dergahýna gelirken,

O sýrada, dergahýn, bazý esnaf kimseye,
Borcu biriktiðinden, gelmiþler istemeye.

Lakin bulamayýnca ödeyecek akçeyi,
Üzüntü kaplamýþtý bu yüzden talebeyi.

Fakat Hasan Sezai, iltifat eyleyerek,
Oturttu her birini, birer yer göstererek.

Buyurdu ki: (Bir miktar oturup bekleyiniz.
Þimdi yolda geliyor sizin akçeleriniz.)

Biraz sonra o kiþi, içeri attý adým.
Buyurdu: (Biz de seni bekliyorduk evladým.

Çabuk þu altýnlarý ver de bizim memura.
Ödesin borcumuzu þu alacaklýlara.)

Vali merak ederek o günkü hadiseyi,
Gelip ziyaret etti, önce Enis Dede’yi.

Dedi: (Siz, altýnlarý almamýþsýnýz, fakat,
Almýþ Hasan Sezai, yok mu bunda bir tezat?)

O, tebessüm ederek, buyurdu ki: (Ey vali!
Allah adamlarýnýn deðiþiktir ahvali.

O, bir bahr-ý ummaný andýrýr ki mesela,
Az necaset düþse de, kirletmez onu asla.)

Vali, Enis Dede’nin görüp tevazuunu,
Anladý hakiki bir evliya olduðunu.

Ellerini öperek, çýktý onun evinden.
Ve Hasan Sezai’nin yanýna geldi hemen.

Dedi ki: (Enis Dede, almadý o nimeti.
Sizse kabul ettiniz, nedir bunun hikmeti?)

Buyurdu: (Bir zümrüd-ü ankadýr Enis Dede,
Yükseklerde uçar hep, ne iþi var pis yerde.

Para, onun gözünde bir leþ tir ki, kokuþmuþ.
Hiç tenezzül eder mi, ona, anka denen kuþ?)

Bundan sonra valinin daha arttý hayreti.
Çoðaldý bu zatlara sevgi ve muhabbeti.