HAYYAT-I VEHBÝ
rahmetullahi aleyh

Anadolu'da yetiþen büyük velîlerden. Ýsmi Muhammed Vehbî'dir. “Hayyât Vehbî” diye meþhûrdur. 1780 (h. 1195) senesinde doðdu. Osmanlý Müellifleri, Sefînet-ül-Evliyâ, Esmâ-ül-Müellifîn adlý eserlerde Erzurum'da, diðer bâzý eserlerde ise, Erzincan'da doðduðu yazýlýdýr. 1847 (h. 1264) senesinde Erzincan'da vefât etti. Dergâhýnýn olduðu yere defnedildi. Bugün burasý Terzi Baba Mezârlýðý diye anýlmakta, mezârlýðýn ortasýnda türbesi bulunmaktadýr.


Erzincan’da yetiþen, bir büyük evliyadýr.
Ledünni ilimlerde, o, geniþ bir deryadýr.

Dünyaya, zerre kadar hiç etmezdi muhabbet.
Bilakis ahirete ederdi fazla raðbet.

Anne ve babasýnýn isteði üzerine,
Küçükken baþlamýþtý, terzilik mesleðine.

Her iðne batýrýþta, zikrederdi Rabbini.
Zira Allah sevgisi, doldurmuþtu kalbini.

Ýðneyi çekerken de, (Allah) derdi o yine.
Zira Ondan gayrisi, hiç gelmezdi kalbine.

Halim ve selim olup, mütevazý idi pek.
Halini, insanlardan gizler idi mübarek.

Fakirleri çok sever, bunu belli ederdi.
(Onlarla oturmaktan hoþlanýyorum) derdi.

Bir fakir seyyah geldi Erzincan'a bir zaman.
Üstündeki paltosu, görünmezdi yamadan.

Eski ve yýrtýk olup, sökülmüþtü her yeri.
Onu diktirmek için, gezdi çok terzileri.

Velakin hiç birisi, dikmedi paltosunu.
Hatta eline bile almadý kimse onu.

O zavallý fakire, hiç kýymet vermeyerek,
Savdýlar baþlarýndan, hem de alay ederek.

Dediler ki: (Þurada, git bul Terzi Baba'yý.
O diker üstündeki bu pejmürde abayý.

Bizim, böyle iþleri, vaktimiz yok yapmaya.
Götür, bunu o yapsýn, gelme artýk buraya.)

Zavallý fakir yolcu, buldu Terzi Baba’yý.
Dedi: (Diker misiniz, þu çok eski abayý?)

Terzi Baba, dükkanda ona yer göstererek,
Oturttu önce onu, iltifatlar ederek.

Sonra da buyurdu ki: (Býrak onu sen bana.
Ýnþallah tamirini bitiririm yarýna.)

O gün onu yýkayýp, temizledi en evvel.
Sonra, söküklerini tamir etti mükemmel.

Ertesi gün o fakir, geldiðinde dükkana,
(Paltonuz hazýr) deyip, kalktý ve verdi ona.

Lakin öyle bir hale getirmiþti ki onu,
Fakir, tanýyamadý hiç kendi paltosunu.

Zira baktý, yýkanmýþ, temizlenip dikilmiþ.
Yepyeni gördü onu, sanki hiç giyilmemiþ.

Çok sevinip, þükretti Allahü teâlâya.
(Borcum ne kadar?) diye, sordu Terzi Baba'ya.

Buyurdu ki: (Borcun yok, afiyetle giy onu.
Zira ben, Allah için diktim senin paltonu.)

Öyle memnun oldu ki, onun bu sözlerinden,
Elinde olmayarak, yaþ aktý gözlerinden.

Ellerini açarak, dedi ki: (Ya ilahi!
Evliya kullarýndan, eyle sen bunu dahi.)

Onun bu duasýný, Rabbimiz etti kabul.
Sonradan Terzi Baba oldu bir evliya kul.