Sahabe zamanýnda, küffârla Müslümanlar,
Karþý karþýya gelip, cenge hazýr durdular.

Bir pehlivan vardý ki velakin kâfirlerde,
Öyle kuvvetli kiþi, pek yoktu o devirde.

O pehlivan, meydana çýktý böbürlenerek.
Ve atýnýn üstünde, bir gururla dönerek,

Cenk için er istedi, müminler tarafýndan.
Dedi ki: (Aranýzda, yok mudur hiç pehlivan?)

Müminlerden birkaç er, hemen çýktý ise de,
Kâfirin karþýsýnda, þehid oldu hepsi de.

Daha da gururlanýp, seslendi: (Ya Muhammed!
Ne oldu erlerine, bittiler mi nihayet?

Hiç yiðidin yok ise, bari amcan oðlunu,
Gönder de, o da görsün erlik ne olduðunu.)

Þah-ý merdan duyunca, bu sözü o kâfirden,
Kükredi aslan gibi o anda hiddetinden.

O kâfirin haddini bildirmek için ona,
Geldi Resulullahýn mübarek huzuruna.

Dedi: (Ya Resulallah, varsa eðer müsaaden,
Þu kâfirin boynunu, vurayým gidip hemen.)

Peygamber efendimiz, ona izin vererek,
Gönderdi dövüþmeye, dualar eyleyerek.

Bir anda, sert bir yaydan fýrlayan ok misali,
Kâfirin üzerine, atýný sürdü Ali.

Yüksek bir seda ile, attý ki öyle nara,
Gök gürleyip, kýyamet koptu sanki o ara.

Hatta ödleri koptu küffârýn bu naradan.
Kimi öldü, kimi de, bayýlýp düþtü o an.

Þah-ý merdan, kâfiri imana etti davet,
Lakin o, bu teklife, eylemedi icabet.

Allah aslaný Ali, bir kýlýç vurdu ona.
Düþürüp, kýlýcýný dayadý boðazýna.

Tekrar dine çaðýrdý, son defa öldürmeden,
O ise, tükrüðünü fýrlattý ona birden.

O kâfirin tükrüðü, nur yüzüne gelince,
Öldürmekten vazgeçip, kalkýverdi hemence.

Kâfir buna þaþýrýp, sordu ki þu suali:
(Beni sen, ne sebepten öldürmedin ya Ali?)

Buyurdu ki: (Ýslam’ý kabul etmeyince sen,
Allah rýzasý için, öldürecektim hemen.

Lakin sen tükürünce, çok zor geldi nefsime.
Korktum, nefsim karýþýr bu halis niyetime.

Nefsim için öldürmüþ olmaktan korkup hemen,
Kýlýcý geri çekip, vazgeçtim öldürmekten.)

O dedi ki: (Ya Ali, sizde bu halis niyet,
Bulunduðuna göre, dininiz haktýr elbet.)

Ve hazret-i Ali'nin, mübarek huzurunda,
Þehadeti getirip, iman etti sonunda.