Resulullah, Mekke’nin fethinden bir yýl evvel,
Ömreye geldiyse de, kâfirler oldu engel.

Dediler: (Býrakmayýz Kâbe’ye bugün sizi.
Gelecek sene yapýn, bu ziyaretinizi.)

O zaman Resulullah, Kureyþ kâfirlerinin,
Asýl niyetlerini öðrenebilmek için,

Vazifeli gönderdi, Osman-ý zinnureyn’i.
Buyurdu ki: (Var öðren, Kureyþ’in niyetini.)

O da gidip dedi ki: (Müslümanlar, Mekke’ye,
Gelmiþtir Beytullahý ziyaret ve ömreye.)

Dediler: (Ýstiyorsan, var ziyaret eyle sen.
Lakin diðerlerini, býrakmayýz katiyen.)

Dedi: (Resulullahý býrakmazsanýz þayet,
Ben dahi Beytullahý, asla etmem ziyaret.)

Duyunca bu cevabý Osman-ý zinnureyn’den,
Kýzýp, onu bir müddet tutukladýlar hemen.

Osman ibni Affan’ýn, dönmesi gecikince,
Allah’ýn Sevgilisi, üzüldüler bir nice.

Derhal o kâfirlerle, cenge karar verdiler.
Eshab da, bu hususta hemen biat ettiler.

O gün, bindörtyüz kiþi, Resulullaha tek tek,
Söz verdiler: (Ölmek var, dönmek yoktur!) diyerek.

Mekke’de idiyse de, o gün hazret-i Osman,
Yine mahrum kalmadý, bu biat-ý rýdvan’dan.

Zira Resul-i ekrem, sahabeye bakarak,
Mübarek sol elini, havaya kaldýrarak,

Buyurdu: (Ey eshabým, bu, Osman’ýn elidir.
O, Allah ve Resul'ün, þu an hizmetindedir.)

Sonra da sað eliyle, tutarak sol elini,
Koydu onun yerine, bizatihi kendini.

Bir gün de Resulullah, hazret-i Aiþe’nin,
Evinde bulunurdu, biraz dinlenmek için.

Mübarek etekleri, kývrýk idi birazcýk.
Dizinden aþaðýsý, görünürdü az açýk.

Hazret-i Ebu Bekir, bu dinlenme anýnda,
Girip oturuverdi, Peygamberin yanýnda.

Resul, gördü ise de Sýddýk’ýn girdiðini,
Örtmedi bacaðýnýn açýk olan yerini.

Az sonra izin alýp, girdi hazret-i Ömer,
Lakin yine bozmadý o halini Peygamber.

Ve lakin görür görmez, Osman’ýn geldiðini,
Hemence toparlanýp, indirdi eteðini.

Sual etti Aiþe, Hakkýn Sevgilisine:
(Hiç bozmadýn halini, Osman’dan gayrisine.

Lakin o, eve girip, görünce böyle seni,
Ne için toparlanýp, indirdin elbiseni.)

Buyurdu ki: (Melekler, hayâ eder Osman’dan.
Ben hayâ etmez miyim, böyle olan bir zattan?)