Lakabý Zinnureyn’dir Osman ibni Affan’ýn.
Bu, iki nur sahibi olmasýdýr bu zatýn.

Niçin böyle dendiði hususunda, âlimler,
Birbirlerinden ayrý, fikir beyan ettiler.

Bazýsý buyurdu ki: (Ona, Resul-i ekrem,
Ýki kýzýný verip, damat yapmýþ idi hem.

Hazret-i Ümm-i Gülsüm ve hazret-i Rukayye,
Bunlardýr o iki nur Osman-ý zinnureyn’e.

Veyahut iki defa, hicret eylediðinden,
Zinnureyn denilmiþtir kendisine bu yüzden.)

Ýslam âlimlerinin, bir kýsmý da bu babta,
Daha baþka þekilde, bulundular izahta.

Dediler: Bu iki nur, iki muharebedir,
Bunlardan biri Bedir, biri Hudeybiye’dir.

Resul, ona Bedir’de, buyurdu ki: (Bilesin!
Ya Osman, ben sendenim, yine sen de bendensin.)

Hudeybiye’de dahi, eshabiyle tek be tek,
Biat etti onlarla, müsafeha ederek.

Lakin hazret-i Osman, Mekke’deydi o anda.
O gün bulunamadý, bu biat-ý rýdvanda.

Ve biat esnasýnda, Resul-i ekrem yine,
Koydu kendi elini, onun eli yerine.

Sol elini kaldýrýp: (Bu, Osman’ýn elidir!)
Deyip, öbür eliyle müsafeha etmiþtir.

Elleri birbirine dokununca aniden,
Güneþ ve ay misali, iki nur çýktý birden.

Buyurdu ki: (Bu nurlar, Osman’ýn nurlarýdýr.
O, benim ebediyen cennette yanýmdadýr.)

Bir kýsým âlimler de, aldýlar þunu esas:
(O, gündüz oruç tutup, kýlýyor gece namaz.

Tuttuðu oruçlar ve kýldýðý namazlarýn,
Nurudur bu iki nur Osman ibni Affan’ýn.)

Bir kýsmý buyurdu ki: (Nurlardan biri iman,
Öbürü Mushaf’týr ki, okurdu onu her an.)

Ayrýca dertlilere, ihtiyar kadýnlara,
Yardým ediyordu hep, körlere, a’malara.

Medine’de birinin, duysa aç olduðunu,
Kendi yemek yemezdi, doyurmadýkça onu.

Duysa idi birinin giyeceði yok diye.
Onu giydirmedikçe, giymezdi kendi yine.

Her gece, iki rekat namaz eda ederdi.
Kýraat olarak da, Kur’aný hatmederdi.

O Server buyurdu ki: (Rabbime arz eyledim.
Osman, hesap vermekten, hayâ ediyor dedim.

Buyurdu ki: Osman’dan, hesabý kaldýrdým ben.
Herkese hesap sorsam, ona sormam katiyen.)