Müþrikler, müminlere ettikçe eza, cefa,
Müminlerin sayýsý, artýyordu çok daha.

Kâfirler bunu görüp, daha da azýttýlar.
Bu iþkencelerini, daha çok arttýrdýlar.

Sahabenin çektiði bu cefalara, fakat,
Pek çok üzülüyordu, o Server-i kâinat.

Zira bu iþkenceler, arttýkça artýyordu.
Buna, mübarek kalbi, hiç dayanamýyordu.

Bir gün buyurdular ki, sahabe-i güzine:
(Ey Eshabým, daðýlýn þimdi siz yeryüzüne.

Ümit ediyorum ki, yakýnda cenâb-ý Hak,
Sizleri, bir araya toplar yine muhakkak.)

Onlar sual etti ki Resul-i müctebaya:
(Ne tarafa gitmemiz münasiptir acaba?)

Mübarek eli ile, eyledi bir iþaret,
Yani Habeþistan’ý, gösterdi istikamet.

Buyurdu ki: (Gidiniz, Habeþ memleketine.
Oranýn hükümdarý, zulmetmez milletine.

Bir kurtuluþ kapýsý açýlýncaya kadar,
O doðruluk yurdunda, bir müddet kýlýn karar.)

Bu hicret kararýyla, Resulullah o zaman,
Kurtarmýþ oluyordu eshabýný ezadan.

Onun müsaadesiyle, eshab hazýrlanarak,
Hicrete baþladýlar, Mekke’den ayrýlarak.

Lakin Resulullahtan ayrýldýklarý için,
Çok üzülüyorlardý hepsi de için için.

Hazret-i Osman ile, hazret-i Rukayye de,
Bulunuyorlar idi ilk giden kafilede.

Hazret-i Osman için, o gün Nebiyyi ziþân,
Buyurdular ki: (Osman, hiç þüphe yok ki, þu an,

Lut Peygamberden sonra, zevcesiyle birlikte,
Hicret eyleyenlerin, ilkidir böylelikle.)

Sahabe-i kiramýn, kimi binek alarak,
Kimi de hiç bineksiz, yani yaya olarak,

Vatan ve evlerini býrakarak, bir gece,
Mekke’den ayrýldýlar, kâfirlerden gizlice.

Tüccarlarla anlaþýp, verdiler belli ücret.
Gemilerle, Habeþ’e ulaþtýlar nihayet.

Müþrikler, sahabenin böyle gidiþlerine,
Vakýf olup, atlarla düþtüler peþlerine.

Ve lakin boþa gitti onlardaki bu gayret.
Gidip meyus þekilde, ettiler geri avdet.

Habeþ hükümdarýnýn, ismi Eshame idi.
Adil, merhametli ve insaflý bir kiþiydi.

Gayet iyi davrandý giden muhacirlere.
Yerleþtirdi onlarý, ülkesinde bir yere.

Müslümanlar, orada tam himaye gördüler.
Allah’a, huzur ile ibadet eylediler.