Bir gün hazret-i Ömer, gezerken þehri yine,
Girdi bir mahallede, sokaklardan birine.

Öyle bir hadiseye þahit oldu ki birden,
Olmamýþtý hiç onu, böyle çok sevindiren.

Zira yaþlý bir kadýn, o sokaðýn içinde,
Oturmuþ duruyordu, evinin eþiðinde.

Halife, o kadýnýn yanýna yaklaþýrken,
Kýzý, telaþlanarak, seslendi þöyle hemen:

(Anne, gir içeriye, orada durma daha!
Bak Emir-ül müminin, geliyor bu tarafa.)

Ýhtiyar kadýncaðýz, içeri girdi hemen.
Ve gördü Halifeyi, bakýnca pencereden.

Söylendi ki: (Önceden, Ömer derdik biz ona.
Ne zaman Emir olmuþ, hayret ettim ben buna.)

Hazret-i Ömer dahi, iþitti bu sözleri.
Dedi: (Kimdir tanýtan, kendisine Ömer'i?

Ey kadýn, doðru dedin, ben o eski Ömer'im.
Doðruyu anlamýþsýn, seni tebrik ederim.)

Bir gün de otururken, eshabla bir sahrada,
Gayet fakir bir köle, gelerek o sýrada,

Söyledi ki: (Ya Ömer, insafýn yok mu senin?
Kalk da hizmet et bana, sen nasýl halifesin?)

Üzüldü Ömer Faruk, onun bu sözlerine.
Dedi: (Ne istiyorsan, getireyim yerine.)

Dedi: (Çoktan beridir, yýrtýktýr þu gömleðim.
Elimden gelmiyor ki, kendim tamir edeyim.

Madem ki halifesin þu anda millete sen,
Al dik þu gömleðimi, budur senin vazifen.)

Acýyýp buyurdu ki: (Çok haklýsýn kardeþim!
Düþkünlere hizmettir, evvela benim iþim.)

Fakir, yýrtýk gömleði uzattý Halifeye.
Ki, yýrtýk yerlerini dikip de versin diye.

Tamire baþlayýnca fakirin gömleðini,
Söyledi bu sefer de, baþka bir dileðini.

Dedi: (Çýplak durmaya, alýþmamýþ bedenim.
Gömleðini çýkar da, üzerime ört benim.)

Ona da (Peki!) deyip, çýkardý gömleðini.
Üzerine örterek, yaptý bu dileðini.

Tamirini bitirip, giydirdi ona derhal.
Buyurdu ki: (Hakkýný, ettin mi bana helal?)

Dedi ki: (Ben hakkýmý helal ettim de, fakat,
Bilesin ki sen dahi, edersin bir gün vefat.

Ve o mahþer gününde, þarktan tâ garba kadar,
Nice aç ve açýklar, nice düþkün olanlar,

Haklarýný, hep senden alacaktýr, bilesin.
Dünyada ona göre hareket eyliyesin.)

Çok aðladý Halife, onun bu sözlerine.
Gözyaþlarý dökerek, geri döndü evine.