Hübeyret-ül Basri ki, velisidir o asrýn.
Huzeyfe-i Meraþi, üstadýdýr bu zatýn.

Ezberledi Kur'aný, tam onyedi yaþýnda.
Bitirdi tahsilini, gençliðinin baþýnda.

Ýki günde bir defa, ederdi hatm-i Kur'an.
Aksatmadý Rabbine taati hiçbir zaman.

O, aþk-ý ilahiyle devamlý aðlýyordu.
Ve bir gece, gaibten, þöyle bir nida duydu:

(Ey Hübeyr, günahlarýn hep edildi maðfiret.
Git artýk, Huzeyfe-i Meraþi’ye hizmet et.)

Bu manevi iþaret gelince kendisine,
Katýldý Huzeyfe’nin halka-i tedrisine.

Bir seneye varmadan, tam yetiþti nihayet.
Sonunda, hocasýndan aldý mutlak icazet.

Dünya muhabbetini, söküp attý gönlünden.
Ve devamlý aðlayýp, yaþ dökerdi gözünden.

O kadar ki, insanlar acýrlardý haline.
Derlerdi ki: (Bu zatýn, az kaldý eceline.)

Ölüm ve ahiretti, onun tek düþüncesi.
Ýnsanlarý ateþten kurtarmaktý gayesi.

Hep bu gaye uðruna geçirdi her gününü.
Ýnsanlara hizmette, tamam etti ömrünü.

Huzeyfe-i Meraþi, bir de bu talebesi,
Gayr-i müslim bir köye geldiler bu ikisi.

Kalabalýk bir grup, geldi karþýlamaya.
O, bunlarý görünce baþladý aðlamaya.

Dediler ki: (Ne için böyle çok aðlýyorsun?
Hak teâlâ affeder, yoksa bilmiyor musun?

Sen, kendine bu kadar ediyorsun eziyet.
Halbuki Hak teâlâ, affeder seni elbet.)

Buyurdu: (Ey insanlar, biliyorum pekala.
Günahý olanlarý, affeder Hak teâlâ.

Lakin azabý dahi vardýr ki Rabbimizin,
Senet yoktur elimde, bundan kurtulmak için.

Kur'an-ý keriminde buyurdu kendi hem de:
(Ýnsanlarýn bir çoðu, yanacak Cehennemde.)

O gün, bazý insanlar düþecektir azaba.
Bilmem ki, ben onlara dahil miyim acaba?

Bir kýsmý da, Cennete gireceklerdir, fakat,
Ona girmek için de, yok elimde bir berat.

Cennete mi girerim, yoksa Cehenneme mi?
Henüz belli deðilken, aðlamamak elde mi?

Ýþte ben, bu sebepten aðlarým ey insanlar!
Dünyada aðlamayan, ahirette çok aðlar.)

Dediler ki: (Sen vakýf deðil iken haline,
Nasýl yol gösterirsin, senden gayrilerine?)

O bunu iþitince, (Eyvah) dedi derinden.
Yýkýlýp düþtü yere, geçmiþ idi kendinden.

Toplandý etrafýna o yerin ahalisi.
O sýrada, gaibten iþittiler þu sesi:

(Ey Hübeyre, biz seni dost edindik elbette.
Ölünce, ebediyen olacaksýn Cennette.)

Üçyüzden fazla kâfir, iþitince bu sesi,
Hidayete gelerek, iman etti cümlesi.