Muttarif bin Abdullah tabiin-i izamdan.
Âlim ve takva ehli evliya-yý kiramdan.

Güzel elbise giyer, iyi ata binerdi.
Nasihat vermek için, sultanlara giderdi.

Allah korkusu ile hesap verme derdinden,
Daim hüzünlü olup, geçiyordu kendinden.

Öyle fazla idi ki onun bu endiþesi,
(Keþke toprak olsaydým) idi hep düþüncesi.

Son derece sabýrlý, tevekkül ehliydi pek.
Her dert ve musibete, katlanýrdý severek.

Genç yaþýnda, bir oðlu vefat etti bir zaman.
Bu kederli halini, gizledi insanlardan.

Sakalýný tarayýp, giydi güzel elbise.
Razý oldu, Allah'ýn takdiri her ne ise.

Gördü ki, bu haline þaþýrdý bazý kiþi.
Dedi: (Hoþ ve güzeldir Rabbimizin her iþi.)

Yapabilmesi için daha iyi ibadet,
Gece uykularýna, verirdi ehemmiyet.

Buyururdu: (Yatsýyý kýlýnca, hemen yatmak,
Sabaha, boynu bükük, kýrýk kalb ile kalkmak,

Daha iyi geliyor bana þöyle etmekten:
Çok ibadet yapýp da, kendini beðenmekten.)

Derdi: (Kulun aynýysa, dýþý gibi, içi de,
Rabbimiz buyurur ki: gerçek kul budur iþte.)

Ýnsanlara hizmeti, vazife biliyordu.
(Dünyada en kârlý iþ, iþte budur) diyordu.

Kimseyi gýybet etmez, dinlemezdi de hatta.
Derdi ki: (Bu, korkunç bir hastalýktýr adeta.)

Dünya çýkarý için, olursa kitap yazan,
Böylelere, nasihat ederdi çoðu zaman.

Derdi ki: (Ahirette böyle olan kimseler,
Bu yaptýklarý için, çok piþmanlýk çekerler.

Derler: (Ateþ olsaydý keþke kalemlerimiz.
Asla dokunmasaydý onlara ellerimiz.)

Bilin ki, iman ile ölmekten daha fazla,
Kýymeti haiz olan bir nimet olmaz asla.

Ýhlas ile, zevk ile ibadet eylemeli.
Her taatin peþinden, yine tövbe etmeli.)

Bir yýl hacca gitmiþti, dua etti: (Ya Rabbi!
Yoktur bu toplulukta günahkâr benim gibi.

Benim günahým ile, reddetme bu hüccacý.
Onlarýn hürmetine, kabul eyle bu haccý.)

Halbuki herkes onu vesile ediyordu.
Onun hatýrý için Allah'tan istiyordu.

Derdi ki: (Görse insan, sýrf kendi günahýný,
Vakit bulmaz görmeye, baþkasýnýn aybýný.

Her derdini, Rabbine arz eyleyen bir insan,
Dünya ve ahirette, þeref bulur her zaman.)