Zekeriyya Ensari, büyük âlim, evliya.
Nice gencin kalbini, ilmiyle etti ihya.

O bir gün buyurdu ki: (Hiç anlayamýyorum.
Allah unutulur mu? Mümkün deðil diyorum.

Bizi yoktan var eden ve besleyip büyüten,
Bizi gören, gördüren, konuþturan, yürüten,

Sahibimiz Allah var, O nasýl unutulur?
Fakat bu kâfir nefis, insana unutturur.

Hatta hem unutturur, günah iþletir hem de.
Hiç günah iþlememek, deðildir çünkü elde.

Çünkü biz melek deðil, insanýz ve gafiliz.
Nefsimize aldanýp, günah yapabiliriz.

Ýstiðfar etmeliyiz peþinden ama hemen.
Zira kul, kurtulamaz istiðfar ve tövbeden.)

Bir gün de buyurdu ki: (Günah, ateþ gibidir.
Yahut dýþý þekerle kaplanmýþ bir zehirdir.

Yarýn kurtulmak için ahiret azabýndan,
Yapmamak lazým gelir asla günah ve isyan.

Bütün bu hakikatler, yarýn anlaþýlacak.
Lakin o gün, iþ iþten, çoktan geçmiþ olacak.

Ýnsan, önce kendine merhametli olmalý.
Yani önce, kendini ateþten kurtarmalý.

Sonra da, evladýna merhamet etmelidir.
Onlarý da azaptan halas eylemelidir.

Bazý anne babalar, düþünmezler pek bunu.
Sýrf dünya kazancýnýn gösterirler yolunu.

Bildikleri bir þey var: (Evladýmýz okusun.
Okusun da, bir meslek, bir iþ sahibi olsun.)

Evet, oðlun okusun ve çalýþsýn bir iþte.
Ama, her þeyden önce o, yanmasýn ateþte.

Sen önce, evladýnýn ahiret hayatýný,
Düþün ve temin eyle ebedi rahatýný.

Bu dünya, üç beþ günlük bir hayattýr, geçecek.
Yarýn, öbür gün derken, bir gün ecel gelecek.

Bu kýsa ömür için, nasýl olur bir baba,
Kýyar da, evladýný atar sonsuz azaba?

Bir baba, evladýna öðretmezse dinini,
Ve eðer vermez ise dini terbiyesini,

En merhametsiz baba o kimsedir ki iþte,
Güzelim evladýný yakmaktadýr ateþte.

Babanýn, ne kadarsa evlada merhameti.
Öðretir o nisbette ona Ýslamiyet’i.

Anne baba, ne kadar merhametsizse eðer,
Onlara, o nisbette dünyayý öðretirler.

Onlar da cahil kalýp, ahireti unutur.
Merhametsiz olmanýn ölçüsü iþte budur.

Halbuki her günahý yaptýkça o evladý,
Anne babasýna da, yazýlýyor bir katý.

Bir iyilik ve taat yaptýkça da hem yine,
Bir misli yazýlýyor, baba ve annesine.)