Ýmam-ý Þafii’ye gelerek bir gün bir zat,
Dedi: (Eder misiniz bana biraz nasihat.)

Buyurdu ki: (Dünyaya hiç baðlama kalbini.
Zira bu, bir gün biter, düþün ahiretini.

Çok yýl ömür sürsen de sen bu dünya evinde,
Sonsuz yaþýyacaksýn, ahiret âleminde.

Ve ne kadar uðraþsan, zorlasan da nefsini,
Tam razý edemezsin insanlarýn hepsini.

Öyleyse, sen Rabbini, tam razý etmeye bak.
Zira böyle olmaný istiyor cenâb-ý Hak.

Senden razý olsa da, eðer bütün insanlar,
Rabbimizin rýzasý yok ise, neye yarar?

Sadece Hak teâlâ severse seni þu an,
Gam deðil, bütün dünya olsa da sana düþman.)

Rica etti o kiþi: (Söyleyin biraz daha.)
Buyurdu: (Rabbine dön, halis kul ol Allah’a.

Senden zengin olaný, kýskanma, etme haset.
Dinde, senden ilerde olanlara gýbta et.

Zira sana mahþerde, budur lazým olacak.
Malýn, paran çok ise, vârislere kalacak.

Aklý olan, aldanmaz dünya mal-ü mülküne.
Hazýrlanýr durmadan, hep ahiret gününe.

Bilir ki, dünya fani ve sonsuzdur ahiret.
Ebediyi, faniye tercih eder o elbet.)

Nasihat istemiþti yine bir gün baþkasý.
Buyurdu ki: (Temin et ilim, amel, ihlasý.
Zira bunlar giderir, kalbindeki hüzünü.
Ve bunlardýr mahþerde, güldürecek yüzünü.

Ortak ol, dostlarýnýn sevincine, derdine.
Hatasýný görürsen, söyle yalnýz kendine.

Zira sadýk arkadaþ, gýybet etmez dostunu.
Baþkasý gýybet etse, susturur hemen onu.

Dünya ile ahiret, zýttýr birbirlerine.
Birinden uzaklaþan, yaklaþýr diðerine.

Dünya muhabbetiyle, Rabbimizin sevgisi,
Bir kalbde, bir arada bulunmaz her ikisi.

Dünya, hiç sevmediði nesnelerdir Allah’ýn.
Hem de dünya sevgisi, baþýdýr her günahýn.

Gurur ve kibir dahi, addedilir dünyadan.
Yalnýz ahmak olanlar, lezzet alýr bunlardan.)

Bir gün de, bir mümine ediyorken nasihat,
Buyurdu: (Ahirettir esas gaye ve maksat.

Kim gaye edinirse, her iþinde ihlasý,
Aziz olur her zaman, budur iþin esasý.

Rabbini sevdiðini söylüyorsun ey insan!
Bu, nasýl sevgidir ki, edersin Ona isyan?

Seven, hiç sevdiðini getirir mi gazaba?
Bil ki günah iþleyen, duçar olur azaba.)