Ýmam-ý Þafii ki, üstaddý din ilminde.
Bir gün ders veriyordu, Baðdat’ýn camiinde.

Lakin ders arasýnda, müteaddit defalar,
Ayaða kalkýp kalkýp, oturuyordu tekrar.

Bu, o gün, tam on defa böyle tekrar edince,
Bu hal, meraklandýrdý talebeyi iyice.

Dediler ki: (Efendim, hikmeti ne ki acep,
Kalkýp oturursunuz ara ara böyle hep?)

Buyurdu: (Seyyidlerden bir çocuk var dýþarda.
O, kapýnýn önünde oynuyor þu arada.

Lakin oyun icabý, bazen kapý önünden,
Geçerken, kalkýyorum ona hürmet yönünden.

Bir evlad-ý Resul ki, ayaktadýr o evlat,
Reva mýdýr baþkasý otursun böyle rahat?)

Talebeden biri de, bir hadise nakleder:
Bir gün çýktýk camiden, Ýmam ile beraber.

O, cevap veriyordu benim sorduklarýma.
O ara bir hizmetçi, koþup geldi Ýmama.

Dikkat ettim, elinde tutuyordu bir kese.
Dedi ki: (Efendimin çok selamý var size.

O, hediye gönderdi, bu bir kese altýný.
Dedi ki: Bunlar ile, görsün ihtiyacýný.

Lütfen kabul buyursun, göndermesin geriye.
Kendi için harcasýn, vermesin bir gayriye.)

Buyurdu ki: (Þuraya býrak onu pekala.
Daha muhtaç olaný gönderir Hak teâlâ.)

Hizmetçi, bir kenara býraktý o keseyi.
Merak etti, gelecek daha muhtaç kimseyi.

Ýmam sürmemiþti ki elini o paraya,
Çok geçmeden, bir kimse geliverdi oraya.

Arz etti ki: (Efendim, ben fakir ve muhtacým.
Bilhassa bu günlerde nakte var ihtiyacým.

Zira çocuðum oldu, hiç param yok vallahi.
Bebeði sarmak için, yok evde bir bez dahi.

Allah için, þu ara çok muhtacým paraya.
Biraz lütfederseniz, derman olur yaraya.)

Ýmam, üzüntü ile dinledi o kimseyi.
Ve iþaret ederek, gösterdi o keseyi.

Buyurdu ki: (Al götür, altýn varmýþ içinde.
Kullanýrsýn her türlü ihtiyacýn için de.)

Hiç elini keseye dokundurmadan, yine,
Verdi onu, o gelen ihtiyaç sahibine.

Halbuki kendi dahi muhtaç idi buna pek.
Lakin onu, kendine tercih etti severek.

Yine bir gün Ýmam-ý Þafii hazretleri,
Mekke’ye gelmiþ idi, o ve talebeleri.

Bir çadýr kurdurarak, Mekke’den dýþarýda,
Gelen ziyaretçiyi, kabul etti orada.

Akýn akýn gelerek, sordular çok sualler.
Hepsinin müþkilini halletti birer birer.

Yanýnda onbin dirhem parasý vardý ki hem,
Fakir olanlarýna, daðýttý dirhem dirhem.

Hepsini bitirince, memnun oldu begayet.
Dedi ki: (Oh çok þükür, rahat ettim nihayet.)