Peygamber efendimiz, sevgili eshabýyla,
Mekke’ye giriyordu tekbir sedalarýyla.

Kâbe’yi ziyaret ve tavaf yapacaklardý.
Müþriklerde hayranlýk uyandýracaklardý.

Nitekim onlar bakýp, Sahabe-i kirama,
Kalplerinde bir meyil hissettiler Ýslam’a.

Sonunda, Resulullah onlara galip geldi.
Bir günde, kalplerinden onlarý fetheyledi.

Darünnedve denilen bir mahalde, müþrikler,
Çoluk çocuklarýyla yollara dizilmiþler,

Sevgili Peygamberle, yüksek sahabileri,
Seyredip, hayranlýkla doluyordu kalpleri.

Kusva'nýn yularýný, þair-i Nebi olan,
Abdullah bin Revaha tutuyordu ki o an,

Aðýr adýmlar ile ve vakarlý olarak,
Yürürdü þu þekilde beyitler okuyarak:

(Ey kâfirler, çekilin Peygamberin yolundan!
Ki, Allahü teâlâ gönderdi Ona Kur'an.

Vardýr Onun dininde hep iyilik ve hayýr.
Ona inananlara, ebedi cennet vardýr.

O, gerçek peygamberdir, kabul ettik gönülden.
Biz bu yola baþ koyduk, hiç korkmayýz ölümden.

Ey müþrikler, Kur'aný inkâr ettiðinizde,
Nasýl patladý ise darbeler beyninizde,

Onun manasýna da inanmazsanýz eðer,
Ýner ayný þekilde baþýnýza darbeler.)

Hazret-i Ömer Faruk, bunlarý iþitince,
Ýkaz etmek istedi Abdullah’ý þöylece:

(Sen, Resulün önünde Kâbe’ye giriyorsun.
Nasýl böyle þiirler söyleyebiliyorsun?)

Lakin Peygamberimiz buyurdular ki ona:
(Ya Ömer, mani olma onun okuduðuna.

Yeminle söylerim ki, müþriklere, bu sözler,
Ok'tan daha çabuk ve þiddetli tesir eder.)

Sonra da, Abdullah bin Revaha’ya hitaben,
Buyurdu: (Ey Abdullah, devam et yine aynen!)

Ona izin verince Resul aleyhisselam,
Abdullah bin Revaha, þiire etti devam.

Velhasýl Resulullah, Beytullaha girdiler.
Ve sað omuzlarýný, biraz açýverdiler.

Teninin güzelliði, gözleri alýyordu.
Sevgili eshabýna dönüp þöyle buyurdu:

(Kendinizi, küffâra, gayet güçlü ve zinde,
Gösterin ki, Rabbimiz af buyursun sizi de.)

Bu emir üzerine, bilcümle sahabiler,
Hepsi, sað omuzunu derhal açýverdiler.

Heybetli bir þekilde, hýzlý hýzlý bu defa,
Kâbe’nin etrafýnda baþladýlar tavafa.