O Dýhye-i Kelbi ki, yüzü çok güzel idi.
Cibril, Resulullaha o surette gelirdi.

Bu zat, ticaret için giderdi seferlere.
Her dönüþte, muhakkak uðrardý o Servere.

Kýymetli hediyeler ile hem geliyordu.
Zira Resulullahý pek fazla seviyordu.

Hasan ve Hüseyin’i dahi çok sevdiðinden,
Bu babta onlarý da unutmazdý katiyen.

Cebrail, her ne zaman gelseydi Peygambere,
Dýhye’nin suretinde gelirdi çoðu kere.

Yine onun þeklinde Cibril-i emin bir gün,
Gelmiþ, oturuyordu huzurunda Resulün.

Henüz küçük idiler Hasan ve Hüseyin de.
O gün oynuyorlardý mescidin bir yerinde.

Lakin onlar, birazdan Cebrail-i emini,
Görünce, zannettiler Dýhye’nin geldiðini.

Buna çok sevinerek, son verdiler oyuna.
Ve koþup oturdular Cibril’in kucaðýna.

Acaba ne hediye getirdi? diye onlar,
Ellerini, Cibril’in cebine uzattýlar.

Zira görürlerdi ki önceden hep Dýhye’yi,
Cebinden çýkararak, verirdi hediyeyi.

Ve lakin mahcub oldu Cebrail, Peygambere,
Zira getirmemiþti onlara bir hediye.

Mahzun etmemek için Hasan ve Hüseyin’i,
Oracýktan, Cennete uzattý bir elini.

Bir salkým üzüm alýp, verdi onu birine.
Sonra bir nar koparýp, uzattý diðerine.

Ýþleri görülünce, o mübarek çocuklar,
Kalkýp, neþe içinde yerlerine koþtular.

Hasan üzüm almýþtý, Hüseyin ise narý.
Lakin henüz yemeden onlar bu meyvalarý,

Mescidin kapýsýnda göründü bir ihtiyar.
Halinden, fakirliði belli idi aþikâr.

Onlara seslendi ki: (Ben fakir ve muhtacým.
Günlerdir bir lokmacýk yemedim, hayli açým.

Yürüyecek gücüm yok açlýðýmýn yüzünden.
Bana dahi veriniz o nar ile üzümden.)

Yüksek yaratýlýþlý o pýrlanta çocuklar,
Bir anda, yerlerinden ok gibi fýrladýlar.

Meyveleri fakire vereceklerdi ki tam,
Ýkaz etti onlarý Cibril aleyhisselam:

(Vermeyin sakýn ona, o üzümle o narý.
Siz fakir zannettiniz zira o ihtiyarý.

Halbuki o þeytandýr, girmiþ insan þekline.
Sizleri, hile ile acýndýrdý kendine.

O, kavuþmak istiyor o üzümle, o nara.
Lakin Cennet meyvasý haramdýr þeytanlara.)

Çocuklar, bu ikazla vermeyip döndü geri.
Þeytan dahi bir anda terk eyledi o yeri.