Ýlk iman edenlerden bir yiðit var idi ki,
Peygamber-i ziþâný canýndan çok severdi.

Orta boylu ve güzel, yakýþýklýydý hem de.
Genç iken þehid oldu meþhur Uhud harbinde.

Peygamber-i ziþânýn kayýnbiraderidir.
Eshabdan ilk Müslüman olanlardan biridir.

Kureyþ kâfirlerinden çok cefa gördü, fakat,
Yine de imanýnda eyledi sabýr, sebat.

(Açlýk ve susuzluða en çok sabredeniniz.)
Diye metheylemiþti onu Peygamberimiz.

Þehid olmak arzusu yatýyordu gönlünde.
Cenklerde çarpýþýrdý, saflarýn en önünde.

Uhud savaþýnda da yanýndaydý Resulün.
Ve hatta o, yiðitliðin sembolüydü o gün.

Bir sahabi diyor ki: O, Uhud savaþýnda,
Hem de muharebenin henüz daha baþýnda,

Heyecanlý olarak, yanýma geldi benim.
Dedi ki: (Ey kardeþim, sana bir þey diyeyim.

Önce sen bir dua et, âmin diyeyim sana.
Sonra da ben edeyim, sen de âmin de bana.)

Anlaþtýk, ilk evvela ben yaptým þu duayý:
(Ya ilahi, sen koru Resul-i müctebayý.

Kuvvet ver benim dahi bileðime, gönlüme.
En zorlu kâfirleri çýkar benim önüme.

Cenk edip, birer birer hepsini öldüreyim.
Sonra, gazi olarak geri dönüp gideyim.)

O, bütün kalbi ile, duama (Âmin) dedi.
Daha sonra kendisi þöyle dua eyledi:

(Ya ilahi, küffârdan sen koru Resulünü.
Benim dahi koluma kuvvet ver bu cenk günü.

En çetin kâfirleri gönder benim karþýma.
Kuvvetle dövüþeyim onlarla tek baþýma.

Ve bu cenkte, þehidlik rütbesine ereyim.
Bir daha ailemin yanýna dönmeyeyim.)

Buna âmin demeye, dilim varmadý hemen.
Ve lakin söz vermiþtim, (Âmin) dedim mecburen.

Peþinden, ikimiz de kýlýçlarý çekerek,
Atýldýk ileriye, (Allah Allah!) diyerek.

Abdullah, son derece çevik savaþýyordu.
Her önüne çýkaný, vurup deviriyordu.

Daha sonra, kýrýldý kýlýcý bir aralýk.
Çok üzülüp dedim ki: Savaþamaz o artýk.

Ve lakin devam etti, hiç ara vermeyerek.
Zira þehid olmaktý gayesi onun bir tek.

Yaralandý son anda muhtelif yerlerinden.
Kanlar fýþkýrýyordu baktým ki her yerinden.

Lakin o, bakmýyordu fýþkýran o kanlara.
Son kuvvetine kadar saldýrdý o küffâra.

Nihayet kan kaybýndan, hiç kalmadý kuvveti.
Bir müþrikin okuyla kazandý þehadeti.