Abdurrahman bin Avf ki, büyük bir sahabidir.
Cennetle müjdelenen on kiþiden biridir.

Bu zat, Bedir cenginde çok gayret ediyordu.
Bir vuruþta, küffârý yere deviriyordu.

Kendisi anlatýr ki: (Ben, Bedir savaþýnda,
Bulundum bir aralýk iki genç arasýnda.

Bu gençler bana bakýp, dediler ki: (Amca, siz,
Acaba Ebu Cehl’i tanýr, bilir misiniz?)

Ben, (Evet, tanýyorum) deyince o gençlere,
Dediler: (Bize onu, gösterin lütfen hele.)

Dedim ki: (Peki olur, göstereyim melunu.
Ýyi de, siz ne için soruyorsunuz onu?)

Dediler: (Duyduk ki o, çok üzmüþ Peygamberi.
Söylermiþ o Servere aðýr, çirkin sözleri.

Ahdettik ki, bu cenkte, onu biz öldürmeden,
Ayrýlýp gitmeyelim muharebe yerinden.

Bu harpte, ya o ölür, ikimiz ölür ya da.
Bundan baþka gayemiz, yok bizim bu dünyada.)

Gençlerin bu sözleri, hoþuma gitti benim.
Derhal Ebu Cehil’i uzaktan gözetledim.

Baktým, Kureyþ içinde, Ebu Cehil kâfiri,
Dolaþýp durmaktadýr bir ileri, bir geri.

Dedim ki: (Ey civanlar, iþte aradýðýnýz,
Ebu Cehl þu adamdýr, iyice tanýyýnýz.)

Ve ilave ettim ki: (Ýþte, Efendimizi,
En fazla üzen odur, haydi, göreyim sizi.)

Gençler, bir kartal gibi Ebu Cehl’e bakarak,
Dediler: (Onun iþi, bugün biter muhakkak.)

Sonra, kýlýçlarýna sarýlýp hararetle,
Onu gözetlemeye koyuldular dikkatle.

Bunlar, Afra hatunun oðullarý idiler.
Muaz ile Muavvez adlý biraderdiler.

Bir anda, sert bir yaydan fýrlayan ok misali,
Yahut av peþindeki birer þahin timsali,

Fýrlayýp, kâfirlerin üzerinden aþtýlar.
Bir anda Ebu Cehl’in yanýna yaklaþtýlar.

Sonra Muaz, iyice sokuldu o kâfire.
Kýlýcýný çekti ve kaldýrýp birden bire,

Bacaðýna, þiddetle indirdi o kâfirin.
Aþaðý yuvarlandý üzerinden devenin.

O sýrada Muaz'ýn biraderi Muavvez,
Kardeþinin yanýna, yardýma koþtu bu kez.

Bunlar, Ebu Cehil'i, bu cenkte öldürmeden,
Ayrýlmayacaklardý muharebe yerinden.

Üzerine çullanýp, kýlýç ile habire,
Cansýz düþene kadar vurdular o kâfire.

O ara Resulullah sordular ki eshaba:
(Ebu Cehl'in halini bilen var mý acaba?)

O vakit Ebu Cehil, yerde, cansýz olarak,
Yatýyordu, vücudu kanlara bulanarak.