Ammar bin Yasir der ki: Bir gün iman etmeden,
Allah'ýn Resulüne gitmek geldi içimden.

O gün, Resulullahý bir göreyim diyordum.
Huzurunda Müslüman olmayý istiyordum.

Gittiðimde Süheyb’e rastladým oralarda.
Beni görüp sordu ki: (Ne yaparsýn burada?)

Gayemi söyleyince, o dedi ki: (Vallahi,
Aynen bu maksat ile gelmiþ idim ben dahi.)

Ýkimiz beraberce girdik huzurlarýna.
Ýman edip, katýldýk müminlerin safýna.

Müþrikler haber aldý Ammar iman edince.
Çok aðýr iþkenceler yaptýlar ona nice.

Derlerdi ki: (Allah'ý inkâr et, dön dininden.
Yalnýz Lat ve Uzza'ya tap, kurtul elimizden.)

O da, her defasýnda onlarý ederdi red.
Derdi ki: (Rabbim Allah, peygamberim Muhammed.)

Müþrikler, bu cevaba sinirlenerek yine,
Aðýr taþ koyarlardý göðsünün üzerine.

Bazen kuyu içine, insafsýzca atarak,
Öldürmek isterlerdi onu suda boðarak.

Bir gün Resulullahýn gelerek huzuruna,
(Takatýmýz kalmadý) diye arz etti Ona.

Resulullah üzülüp, buyurdu: (Sabrediniz!)
Sonra iki elini açýp Peygamberimiz,

Buyurdu ki: (Ya Rabbi, Ammar ailesinden,
Cehennem azabýný tattýrma birine sen.)

Validesi Sümeyye, sonra babasý Yaser,
Ve kardeþi Abdullah hepsi iman ettiler.

Müþrikler nasýl cefa yaparlarsa Ammar’a,
Daha ziyadesini yaparlardý bunlara.

Bunlara da (Ýslam’ý inkâr edin!) derlerdi.
Onlar, her defasýnda bunu reddederlerdi.

Derlerdi: (Derimizi yüzseniz de bizim siz,
Yine de bu hususta dinlemeyiz sizi biz.

Ve hatta dilim dilim bizi doðrasanýz da,
Yine göremezsiniz bizi siz aranýzda.)

Yine bir gün kâfirler, Yaser ailesine,
Dayanýlmaz cefalar edip o gün hepsine,

Hazret-i Yaser ile oðlu Abdullah’ý hem,
Okla þehid ederek verdiler büyük elem.

Ebu Cehil alçaðý, Sümeyye Hatunun da,
Ýple ayaklarýný baðlayýp en sonunda,

Ýplerin uçlarýný, iki ayrý deveye,
Baðlatýp, sürdü sonra, ters istikametlere.

Bu korkunç iþkenceyle, vücudu parçalanan,
Sümeyye hazretleri, ilk þehid oldu o an.

Bunu, Resulullah ve eshabý öðrenince,
Daha sýklaþtýrdýlar saflarýný iyice.