Umeyr ibni Veheb ki, cahiliyet devrinde,
Düþman tarafýndaydý meþhur Bedir harbinde.

Bir oðlu esir olup, firar etti kendisi.
Bu hususu, Safvan'la konuþtular ikisi.

Safvan dedi: (Ya Umeyr, Bedir'den sonra, bana,
Yaþamanýn bir tadý kalmadý benden yana.)

Umeyr dedi: (Vallahi bu sözün tam yerinde.
Oðlum hâlâ esirdir Müslümanlar elinde.

Eðer borcum olmasa, düþünmesem maiþet,
Onun intikamýný alýrdým gidip elbet.)

Safvan dedi: (Ya Umeyr, maiþet ve borcunu,
Üstüme alýyorum, hiç düþünme sen bunu.

Bu hususta, yapacak bir þeyin varsa þayet,
Hiç durma, Medine’ye þimdi eyle hareket.)

Umeyr memnun olmuþtu, kalktý hemen yerinden.
Dedi: (Kurtulamazlar artýk benim elimden.)

Kýlýcýný çýkarýp, zehirledi iyice.
Eteðinin altýna yerleþtirdi gizlice.

Daha sonra, pür hiddet devesine binerek,
Ulaþtý Medine'ye halini gizleyerek.

Tam mescidin önünde, inerken devesinden,
Hazret-i Ömer görüp, yapýþtý ensesinden.

Üstün firasetiyle tanýmýþtý kendini.
Tahmin etti kötü bir maksatla geldiðini.

Hazret-i Ömer ile, diðer eshab-ý güzin,
Çýkardýlar Umeyr’i huzuruna Resulün.

Ona sual etti ki þaný büyük Peygamber:
(Mekke’den Medine’ye niçin geldin ya Umeyr?)

Dedi ki: (Ya Muhammed, geldim, rica edeyim.
Oðlumu baðýþlarsan, alýp geri gideyim.)

Buyurdu: (Eteðinin altýnda gizlediðin,
O zehirli kýlýcý, ne maksatla getirdin?

Sonra sen, Safvan ile Mekke’de, bir odada,
Nasýl anlaþmýþtýnýz, beyan eyle onu da.)

Umeyr çok þaþýrmýþtý, baþýný eðdi öne.
Bir þeyler oluyordu o sýrada kalbine.

Neler konuþtularsa Safvan’la, teker teker,
Bütün tafsilatýyla söyleyince o Server,

Mahcubiyet içinde deðiþti benzi birden,
Dedi: (Hak Peygambersin, iman ettim þimdi ben.

Zira iþitmemiþti kimse bu þartýmýzý.
Hak teâlâ bildirdi sana bu sýrrýmýzý.)

Kelime-i þehadet getirerek o anda,
Müslüman oluverdi Resulün huzurunda.