Küffârdan Ebu Bera adýnda bir münafýk,
Hazret-i Peygambere gelerek bir aralýk,

Dedi: (Kabilemizden, çoðu oldu Müslüman.
Lakin Ýslamiyet’i bilmiyor kimse þu an.

Bize, din bilgileri verecek muallimler,
Gelirse, kabilemiz Ýslam’ý öðrenirler.)

Bu talep üzerine, eshab geldi gayrete.
Çoðu talip oldular, bu kýymetli hizmete.

Emirle yetmiþ kiþi hemen hazýrlandýlar.
Medine'den çýkarak, yola revan oldular.

Amir bin Füheyre de onlarla beraberdi.
Hiçbir þeyden habersiz, ihlasla giderlerdi.

Fakat pusu kurmuþtu kâfirler bir alanda.
Kafile tam bu yere geldikleri bir anda,

Onlarýn etrafýný aniden çevirdiler.
Biri hariç, hepsini kýlýçtan geçirdiler.

Amir de þehid oldu diðer masumlar gibi.
Lakin o gün, baþka bir haldeydi bu sahabi.

Onu, Cebbar adýnda biriydi þehid eden.
O da iman eyledi, gördüðü tek bir þeyden.

Þöyle ki, mýzraðýný saplayýnca Amir’e,
Ucu göðsünden çýkýp, hemence düþtü yere.

Göðsü ile sýrtýndan kanlar fýþkýrýyordu.
Lakin o, (Ben kazandým! Ben kazandým!) diyordu.

Herhangi insan kaný deðildi hem de o kan.
Bir þehid sahabinin kaný idi o akan.

Onun þehadetine sebep olan o kiþi,
Piþman olmuþ derdi ki: (Niçin yaptým bu iþi?)

O ara, bir þey oldu gözlerinin önünde.
Böyle garip hadise görmemiþti ömründe.

Acaba bu gördüðü hayal mi, rüya mýydý?
Onun bu gördüðünü, baþka gören var mýydý?

Evet, yanlýþ deðildi, hakikatti bu olan.
Ceset, semaya doðru yükseliyordu o an.

Gördü diðerleri de onun bu gördüðünü.
Melekler, o cesedi yükseltmiþti o günü.

Arayýp görmeyince, düþündü ki bu sefer:
Onu, baþka bir yere defnetmiþtir melekler.

Bunu dahi görünce, deðiþti hali birden.
Tereddütler içinde düþündü ki derinden:

Þehid olup düþerken, (Kazandým!) demiþti o.
Acaba bunu derken, neyi kastetmiþti o?

O böyle düþünürken, bir ses geldi gaibden.
Diyordu: (O, Cenneti kazandý ebediyen.)

O, görüp iþiterek bütün bu olanlarý,
Birden doldu kalbine hidayetin nurlarý.

(Bu kadar ibret yeter) deyip kendi kendine,
Þehadeti getirip, girdi Ýslam dinine.