Mücahidler Mute’de, savaþ yaptýklarý an,
Resulullah, mescidde bulunurdu o zaman.

Huzuruna çaðýrdý cümle eshabýný da.
Lakin çok üzüntülü hali vardý o anda.

Eshabdan bir tanesi, dedi: (Ya Resulallah!
Canýmýz, her þeyimiz fedadýr sana vallah.

Üzgün görünürsünüz, acaba sebep nedir?
Size bakýp, biz dahi oluruz müteessir.)

Peygamber-i ziþanýn mübarek gözlerinden,
Gözyaþlarý akarak, buyurdu ki cevaben:

(Beni üzen, eshabýn þehid olmalarýdýr.
Zira þu an Mute’de, þiddetli bir harp vardýr.)

O an harp meydanýný, gözleriyle görerek,
Eshabýna, herþeyi anlattý þöyle tek tek.

(Ey eshabým, önce Zeyd sancaðý aldý ele.
Lakin þehid edildi düþman mýzraklariyle.

Cafer bin Ebi Talip sancaðý aldý ondan.
Düþman ordularýna saldýrdý hiç durmadan.

Çarpýþýp þehid oldu o dahi en nihayet.
Ona da nasib oldu bu devlet ve saadet.

Yakuttan iki kanat Rabbimiz verdi ona.
O, dilediði zaman uçmaktadýr her yana.

Ondan sonra sancaðý, Ýbni Revaha aldý.
Yalýn kýlýç düþmanýn ortalarýna daldý.

Çarpýþýp þehid oldu o da nihayetinde.
Cennette oturuyor altýn taht üzerinde.)

Mübarek gözlerinden yaþlar boþanýyordu.
Gözyaþlarý içinde sonra þöyle buyurdu:

(Abdullah bin Revaha, vakta ki oldu þehid,
Ýslam’ýn sancaðýný aldý Halid bin Velid.

Ya Rabbi, Halid senin kýlýcýndýr ki elbet,
Düþmanýn karþýsýnda, Halid’e sen yardým et.)

Resulullah bunlarý, Sahabe-i güzine,
Anlatýp, geldi sonra Cafer’in hanesine.

Hanýmý Esma Hatun, o gün çocuklarýný,
Yýkayýp, giydirmiþ ve tarardý saçlarýný.

Peygamber efendimiz, þehid olan Cafer’in,
Yetim çocuklarýný görmek istedi ilkin.

Buyurdu ki: (Ey Esma, Cafer’in çocuklarý,
Nerededir, sen þimdi bana getir onlarý.)

Getirince kokladý, öpüp bastý baðrýna.
Mübarek gözyaþlarý aktý yanaklarýna.

Esma Hatun sordu ki: (Ya Resulallah, niçin,
Onlara, yetim gibi muamele edersin?

Yoksa beyim Cafer’e ve arkadaþlarýna,
Bir hal mi vuku buldu, söyleyin lütfen bana.)

O hatuna cevabý, þöyle oldu Resulün:
(Evet, þehid oldular ya Esma onlar bugün.)