Ebu Zer-i Gýfari, vakta ki etti iman,
Ýstedi ki, kavuþsun bu devlete her insan.

O, Müslüman olmanýn sevinciyle, bu kere,
Söyledi imanýný Kâbe’de aþikâre.

Müþrikler bunu duyup, üstüne saldýrdýlar.
Bayýlýncaya kadar, taþ ve sopa vurdular.

Sonra hazret-i Abbas görüp bu olanlarý,
Ebu Zer’i kurtarýp, ikaz etti onlarý.

Dedi: (Öyle bir yerde oturur ki bu adam,
Ticaret kervanýnýz, önünden geçiyor tam.

Buna öyle eziyet, iþkence ederseniz,
Bir daha siz oradan nasýl geçeceksiniz?)

Müþriklerin elinden kurtulunca Ebu Zer,
Resulün huzuruna geliverdi bu sefer.

Resulullah buyurdu: (Dön git memleketine.
O yörenin halkýný, çaðýr Ýslam dinine.)

Bu emir üzerine, yurduna etti avdet.
Ýnsanlarý toplayýp, Ýslam’a etti davet.

Dedi ki: (Hakiki din, Ýslamiyet’tir ancak.
Ve bir tek ilah vardýr ibadet yapýlacak.

O hakiki ilah da, Allah'týr ki, O birdir.
Ve hazret-i Muhammed, Onun Peygamberidir.)

Birçoðu, bu sözlere edince hep itiraz,
Kabile reisleri dedi ki: (Susun biraz!)

Ebu Zer-i Gýfari þöyle dedi o zaman:
(Kardeþlerim, vakta ki ben Müslüman olmadan,

Bir gün, Nuhem putunun yanýna gitmiþ idim.
Önüne süt koyarak, geriye çekilmiþtim.

Biraz sonra bir köpek, geldi onun önüne.
Sütü içip, o putun pisledi üzerine.

Pis bir köpeðin bile, böyle büyük hakaret,
Eylediði bir puta edilir mi ibadet?)

Herkes baþýný eðmiþ, öylece dinliyordu.
Ýçlerinden birisi, kalktý ve þöyle sordu:

(Senin bu bahsettiðin Peygamber neler diyor?
Onun getirdiði din, neleri emrediyor?)

Dedi: (O buyurur ki, hakiki ilah birdir.
O, her þeyin sahibi ve mutlak malikidir.

Ýyi, güzel ahlaka çaðýrýyor herkesi.
Ýnsanlarý huzura erdirmektir gayesi.

Diyor ki: Hiç kimseye yapmayýn bir haksýzlýk.
Zira fena þeylerdir her türlü ahlaksýzlýk.

Ýçki, kumar, zinaya yaklaþmayýn ki zinhar,
Çünkü insanlar için, çok zararlýdýr bunlar.)

Bunlarý söyleyince, insaf etti çoðu halk.
Reisleri Haffaf ve Üneys baþta olarak,

Onun bu sözlerini, tasdik edip o zaman,
Çoðu, can-ü gönülden oldular hep Müslüman.