Peygamber efendimiz, el kaldýrýp bir gece,
Allahü teâlâya, dua etti þöylece:

(Ya Rabbi, bir kiþiyle kuvvetlendir bu dini.
Vesile kýl bu iþe, þu zatlardan birini.

Ömer ibnil Hattab’la, yahut Amr bin Hiþam’la,
Bu Ýslam aziz olup, yayýlsýn ihtiþamla.)

Ertesi gün Ebu Cehl, yani Amr ibni Hiþam,
Kureyþ kâfirlerini, toplayarak bir akþam,

Resulün aleyhinde, bir konuþma yaptý ve,
Teþvik etti onlarý, Resulü öldürmeye.

Dedi ki: (Abdullah’ýn yetimi, aramýzdan,
Çýkarak, dinimizi kötüler hiç durmadan.

Hatta aþaðýlar da bütün putlarýmýzý,
Onun bu davranýþý, sýkmaz mý canýnýzý?

Ýþte ben, bugün size derim ki açýk açýk,
Onu öldürmedikçe, huzur yok bize artýk.

Bu iþi becerene, yüz deve, ikiyüz at,
Ve sayýsýz altýnlar vereceðim mükafat.)

Önce Ömer bin Hattab, ayaða fýrlayarak,
Dedi ki: (Hattaboðlu becerir bunu ancak!)

Onun bu cevabýný, iyi karþýladýlar.
(Haydi, görelim seni!) deyip alkýþladýlar.

Kabarmýþtý o anda, cahiliyet damarý.
Bu iþi yapmak için, çýktý hemen dýþarý.

Allah’ýn Habibini öldürmek maksadýyla,
Kýlýcýný alarak, pür hiddet çýktý yola.

Nuaym bin Abdullah da, geliyordu ilerden.
Onu böyle görünce, merakla sordu hemen.

Dedi: (Ey Hattaboðlu, bu þiddet, bu hiddetle,
Nereye gidiyorsun, ne maksat, ne niyetle?)

Dedi ki: (Aramýza tefrikayý getiren,
Putlarý kötüleyip, bizlere ahmak diyen,

Muhammed’in katline giderim bir an önce.
Bu ayrýlýk iþine, son vereyim böylece.)

Nuaym dedi: (Ya Ömer, güç bir iþe gidersin.
Sen onu öldürmeye, nasýl cüret edersin?

Zira çok seviyorlar onu, iman edenler.
Bir pervane misali, etrafýnda dönerler.

Hem sonra, gelsen bile bu iþin üstesinden
Nasýl kurtulacaksýn, Haþimiler elinden?)

Kýzdý hazret-i Ömer onun bu sözlerine.
Kýlýcýný sýyýrýp, yürüdü üzerine.

Dedi: (Yoksa sen de mi onlardansýn ya Nuaym?
Eðer bu doðru ise, senin de iþin tamam.)

Nuaym bunu görünce, fevkalade korkarak,
Dedi: (Hayýr ya Ömer, sen þimdi beni býrak!

Müslüman olmuþlardýr, hemþirenle eniþten.
Git, onlarýn halini öðren önce istersen.)