Haykýrdý þehadeti, Fatýma din aþkýndan.
Çöktü hazret-i Ömer, oraya þaþkýnlýktan.

Sordu ki: (Okur iken, kim var idi seninle?)
Kýz kardeþi dedi ki: (Yalnýzdýk zevcim ile.)

Ýnandýramamýþtý lakin ibni Hattab’ý.
O, hiddetle kalkarak, derhal buldu Habbab’ý.

Dövmeye baþlayýnca, yetiþti Said hemen.
Lakin hazret-i Ömer, güçlüydü her birinden.

Koþtu hemen Fatýma, girdi aralarýna.
Lakin bir tokat ile, boyandý yine kana.

Çok incindi Fatýma, onun bu vurmasýndan.
Kan akmaya baþladý, bu sefer de aðzýndan.

Görünce Ýbni Hattab, kardeþinin kanýný,
Kaldýrdý üstlerinden, eza ve cefasýný.

Bir köþeye oturup, daldý bir tefekküre.
Sessizlik çöküverdi odaya birdenbire.

Vakit ilerlemiþti, üzgün ve yorgundular.
Herbiri, bir tarafa çekilip oturdular.

Ve lakin biraz sonra, kýz kardeþi Fatýma,
Abdest alýp, Kur’andan, baþladý okumaya:

(Yerlerde ve göklerde ve bunlar arasýnda,
Olanlarýn tamamý, Onundur esasýnda.)

Okuyunca Fatýma Kur’andan bu âyeti,
Ömer ibni Hattab’ýn, fazlalaþtý hayreti.

Dedi: (Bu okuduðun, gerçek ise, ne iyi.
Mütalaa eyliyeyim, ver de o sahifeyi.)

(Bu, öyle kitaptýr ki...dedi ibni Hattab’a,
(Ancak temiz olanlar, dokunur bu kitaba.)

(Peki, ne yapmalýyým?) diye sual edince,
Dedi: (Gusül abdesti almalýsýn ilk önce.)

Gusül almak üzere, kalktý hemen yerinden.
Dedi ki: (Ya Fatýma, deðiþti kalbim birden.)

Baþladý okumaya sureyi edeplice.
Okudukça, Ýslam’a bel baðladý iyice:

(Sadece Allah vardýr ibadet yapýlacak.
Ve en güzel isimler, Onundur hem de ancak.)

Dedi ki: (Hakikaten, ne kadar doðru hepsi.
Silindi kalbimdeki küfür, inkâr perdesi.)

Kelime-i tevhidi okudu sonra hemen.
O zaman Habbab dahi, pek memnuniyetinden,

Dedi: (Müjde ya Ömer, bir gün Fahr-i kâinat,
Þöyle dua etmiþti, Hak teâlâya bizzat.

Demiþti ki: Ya Rabbi, bu dini eyle tenvir.
Ebu Cehil veyahut Ömer’le kuvvetlendir.)

Þimdi, senin hakkýnda kabul oldu bu dua.
Bundan büyük bir nimet, dünyada yoktur daha.)