Artýk hazret-i Ömer, bir anda deðiþmiþti.
Resulün muhabbeti, kalbine iþlemiþti.

Hemen dedi: (Ya Habbab, ilet beni Resule.
Zira yanýyor kalbim, onun muhabbetiyle.)

Ve hazret-i Said’den, sual etti bu sefer.
Dedi: (Nerde bulunur þu sýrada o Server?

Çabuk ulaþtýr beni, þerefli huzuruna.
Hizmetinde bulunup, köle olayým ona.)

Peygamber efendimiz, o dakika, o saat,
Bir evde, Eshabýna ediyordu nasihat.

Said dedi: (Ya Ömer, Resulullah þu anda,
Sohbet buyurmaktadýr, eshabý arasýnda.

Resulün eshabýndan Erkam’ýn evi vardýr.
Öyle zannederim ki, þu anda oradadýr.)

Hazret-i Said ile, hazret-i Ömer, hemen,
Resule varmak için, çýktýlar o haneden.

Büyük bir aþk içinde giderlerken ikisi,
O þerefli hanede, Allah’ýn Sevgilisi,

Küffârýn cefasýndan kurtulmak gayesiyle,
Ýnziva ediyordu, bir avuç eshabiyle.

Evin geliþ yoluna, bir gözcü koymuþlardý.
Hepsi, onun uðruna cansiper olmuþlardý.

Zira hazret-i Ömer, Ebu Cehl’in vaadine,
Aldanýp, çýkmýþ idi o Serverin katline.

Ümit ve sevinç ile bekleþirken kâfirler,
Müminler üzüntüde, endiþede idiler.

Onlarýn tek arzusu, þu idi ki nihayet:
Halký, açýk olarak etsinler dine davet.

Derlerdi ki: (Ölmeden, söyleseydik bir kere.
Kelime-i tevhidi, birlikte, aþikâre.)

O kadar artmýþtý ki onlarýn bu arzusu.
Nihayet arz ettiler Resule bu hususu.

Dediler ki: (Ne olur, bize izin veriniz.
Çýkalým bu haneden, bir kerecik hepimiz.

Haykýralým tevhidi, yüksek bir seda ile.
Gam deðil ondan sonra, hepimiz ölsek bile.)

Buyurdu: (Ey eshabým, asla gam çekmeyiniz.
Bu babta ümitli ve kavi olsun kalbiniz.

Hazret-i Ýbrahim’i, Nemrud’un ateþinden,
Ve dahi Ýsmail’i, býçaðýn kesmesinden,

Nasýl kurtardý ise cenâb-ý Hak vaktiyle,
Kurtarýr bu cefadan bizi de yine öyle.

Yardýmý, bizimledir Allah’ýn çünkü ancak.
Bekleyin, biraz sonra, bakýn neler olacak?)