Resulullah, eshabýn münkesir hallerini,
Görünce, bir köþede, kaldýrdý ellerini.

Onlarýn o çaresiz hallerine bakarak,
Þöyle niyaz eyledi, Rabbine yalvararak:

(Ya Rabbi, otuzdokuz kiþi ki bu müminler,
Sana iman getirmiþ kullardýr hepsi birer.

Halas et sen bunlarý, kâfirlerin þerrinden.
Kurtar bu müminleri, korku ve endiþeden.

Þaný yüksek biriyle, kuvvetlendir bu dini.
Sevindir nusretinle, bu bir avuç mümini.)

O anda nazil oldu Cebrail yeryüzüne.
Bir müjde getirmiþti Allah’ýn Resulüne.

Dedi: (Ya Resulallah, sen bir dua etmiþtin.
Rabbinden, bu din için yardýmcý istemiþtin.

Kabul etti Rabbimiz, senin o dileðini.
Bir kimseyi seçti ki, saðlam eder bu dini.

Buyurdu ki gökteki cümle meleklerine:
(Saf çekin Beytullahtan, tâ Erkam’ýn evine.

Dul olan hatunlara, odun taþýmak için,
Kendini, Habibime siper etmesi için,

Bir kimseyi seçtim ki, Ömer’dir onun namý.
Takviye ederim ben, onun ile Ýslam’ý.

Düþüp onun önüne, yol açýn kendisine.
Cennet cevherlerini, saçýn onun üstüne.)

Rabbimiz, meleklere, böylece verip emir,
Ömer ibnil Hattab’ý, size göndermektedir.

Ey Allah’ýn Habibi, yoldadýr þimdi Ömer.
Huzuruna geliyor Said ile beraber.)

Az sonra, heybet ile geldi Ömer bin Hattab.
Silahlý geldiðini, gördüler cümle eshab.

Onu böyle görünce, korkuya kapýldýlar.
Hemen Resulullahýn etrafýný sardýlar.

Lakin hazret-i Hamza, dedi: (Ey ehl-i iman!
Gelen, bir tek kiþidir, kuvvetliyiz biz ondan.

Eðer hayra geldiyse, hoþ geldi, büyük devlet.
Eðer þerre geldiyse, þu kýlýç kâfi elbet.)

Sonra çýktý kapýya, etti ki þöyle hitap:
(Sen ne zannediyorsun bizi ey ibni Hattab!

Biz, Abdülmuttalib’in evladýyýz, güçlüyüz.
Bi-iznillah demiri çiðneyip, püskürtürüz.

Zafer bulacaðýný eðer zannediyorsan,
Aldandýðýný bil de, geri dön, git buradan!)

Ýþitti Resulullah Hamza’dan bu sözleri.
Buyurdu ki: (Yol verin, giriversin içeri!)

Tebessüm buyurarak, karþýladý ve hemen,
Eshaba buyurdu ki: (Çekiliniz önünden!)

Girdi hazret-i Ömer, kýlýcý omuzunda.
Diz çöktü edep ile, Resulün huzurunda.