Eðdi hazret-i Ömer, baþýný utancýndan.
Yere düþtü kýlýcý, hatta omuz baþýndan.

O sýrada, kolundan tutup hemen o Server,
Ona buyurdular ki: (Ýmana gel ya Ömer!)

O dahi þehadeti getirerek o anda,
Ýmanla þereflendi, Resulün huzurunda.

Ýman etmesi ile, hem hazret-i Ömer’in,
Kýrk’a çýktý sayýsý, bir anda müminlerin.

Hepsi çok sevinerek, Allah’a þükrettiler.
Tekbir sedalarýyla, gökleri inlettiler.

Onun imaný ile, yeni güç buldu eshab.
Zira çok kuvvetli ve güçlüydü Ýbni Hattab.

(Þu anda kaç kiþiyiz?) diye sordu Resule.
Buyurdu ki: (Ya Ömer, kýrk olduk senin ile.)

Hazret-i Ömer der ki: (Ýman ettiðim zaman,
Gizli gizli ibadet yapardý her Müslüman.

Buna çok üzülerek, sordum ki o Servere:
(Yoksa biz deðil miyiz, hak ve doðru üzere?)

Buyurdu ki: (Ya Ömer, elbette, hiç þüphesiz,
Yemin ediyorum ki, hak üzerindesiniz.)

Dedim ki: (Öyle ise, durmayalým bu evde.
Çýkalým, haykýralým dinimizi her yerde.

Lat ve Uzza denilen putlara, bi-gayri hak,
Ýbadet olunur da aþikâre olarak,

Onsekiz bin âlemin Rabbine, Müslümanlar,
Niçin gizli olarak ibadet yapýyorlar?

Madem ki hak mabuda ibadet ediyoruz,
Aþikâre yapalým, kimden çekiniyoruz?)

Buna cevap olarak, Peygamber efendimiz:
Buyurdu ki: (Ya Ömer, sayýca çok azýz biz.)

Dedim: (Ya Resulallah, seni bize gönderen,
Allahü teâlâya, yemin ederim ki ben,

Kimseden çekinmeden, bu dinimizi artýk,
Müþriklerin önünde yapalým açýk açýk.)

O gün Resul-i ekrem, kabul etti bu fikri.
Ve iki saf halinde, topladý müminleri.

Aliyyül Mürteza’ya, öncü yaptý birine.
Geçirdi Hamza’yý, da öbür safýn önüne.

Hepsinin önüne de, geçti hazret-i Ömer.
Kýrk bahtiyar sahabi, Kâbe’ye yürüdüler.

Hepsi, adýmlarýný sertçe yere vurarak,
Giderlerdi, yollarý toz dumana katarak.

Kýlýçlar ellerinde, yürüdüler heybetle.
Taþmýþtý gönülleri, iman ve muhabbetle.

Bekliyordu müþrikler Kâbe’de þu haberi:
Ki, gidip, Hattaboðlu katletmiþ Peygamberi!

Lakin bu manzarayý görünce birdenbire,
Düþtüler çok büyük bir üzüntü ve kedere.