Hazret-i Ömer Faruk, celalliydi bir hayli.
Lakin sýrf Allah için olurdu böyle hali.

Bir gün, namaz kýlarken Resulullahla bu zat,
Resul imam olmuþtu, kendisi de cemaat.

Resulullah, namazda okuyunca bir âyet,
Birden hazret-i Ömer, celallendi be gayet.

Zira bu âyetinde, Hak teâlâ, Resule,
Fir’avnýn bir sözünü bildiriyordu þöyle:

(Fir’avn, kendi kavmine demiþti ki: Ey kavmim!
Sizin tapacaðýnýz, en büyük tanrý benim.)

O, bunu iþitince, kan sýçradý beynine.
Düþündü: Nasýl söyler, Fir’avn bunu kavmine?

Fir’avnýn o sözüne, pek çok gadaplanarak,
Konuþtu o namazda, elinde olmayarak.

Dedi ki: (Ben olsaydým, o kâfirin yanýnda,
Kendisini, muhakkak öldürürdüm anýnda.)

Sonra namaz bitince, o Server selam verdi.
Bu konuþmasý için, onu ikaz eyledi.

Buyurdu ki: (Tekrar kýl namazýný ya Ömer!
Zira dünya kelamý, namazý ifsat eder.)

Tam kýlacak idi ki o namazý bir daha,
Nazil oldu Cebrail, hemen Resulullaha.

Rabbimiz buyurdu ki: (Ey sevgili Habibim!
Ömer’in konuþmasý, hoþuma gitti benim.

Onun iþbu namazý, gelmiþtir yerine tam.
Hatta sevabýný da, misliyle ettik ikram.

Zira biz, çok severiz gayreti çok olaný.
Sevdiðini çok sevip, böyle çok kayýraný.)

Yine hazret-i Ömer, bir gün evi önünde,
Hýrkasýný yamardý, sýcak bir yaz gününde.

Güneþin harareti, pek fazla olduðundan,
Mübarek vücudunu, yakmýþtý güneþ o an.

Dönüp, sertçe bakýnca, o, güneþe bir kere,
Güneþin sýcaklýðý, azaldý birdenbire.

Öyle ki, bulut yokken havada bir zerrecik,
Dünyayý, bir karanlýk kapladý hemencecik.

O anda nazil oldu Cibril-i emin yere.
Rabbinin þu emrini getirdi Peygambere:

Hak teâlâ buyurdu: (Ey þerefli Peygamber!
Güneþe, bir defa da þefkatle baksýn Ömer.

Ona, yumuþaklýkla bakmaz ise o þayet,
Güneþin sönen nuru, bir daha etmez avdet.)

Çaðýrdý Resulullah, Ömer ibnil Hattab’ý.
Bildirdi kendisine, Haktan gelen hitabý.

(Peki ya Resulallah!) diyerek o da tekrar,
Güneþe, þefkat ile, bir daha etti nazar.

Sýcaklýk ve ziyasý, geldi eski haline.
Karanlýktan, ýþýða kavuþtu dünya yine.