Hazret-i Ömer Faruk, Allah’tan korkardý pek.
Titrerdi mahþerdeki hesabý düþünerek.

Bir gün halife iken, uðraþýp birkaç saat,
Zekat develerini, baðladý kendi bizzat.

Dediler ki: (Bu iþi, niçin siz yaparsýnýz?
Olmaz mýydý birine bunu yaptýrsaydýnýz?)

Buyurdu: (Fakirlerin, hakkýdýr bu develer.
Onlarýn iþlerini, yapmalý bizzat Ömer.

Bana tevdi etmiþtir bu iþi Hak teâlâ.
Yarýn mahþer gününde, benden sorar evvela.)

Dediler ki: (Ya Ömer, görürüz ki gece hep,
Gezersiniz þehirde, her yeri, neden acep?)

Buyurdu: (Dolaþýrým, uzak, ücra yerleri.
Kendim arar bulurum, aciz ve fakirleri.

Zira budur evvela benim asli vazifem.
Onlara yardým etmek, zevk veriyor bana hem.)

Bir yere, yeni vali gönderirken, ilk önce,
Ona, vazifesini söylerdi ince ince.

Sonra da, bir kaðýda, cümle vazifesini,
Ýki nüsha olarak, yazdýrýrdý hepsini.

Birinci nüshasýný, verirdi kendisine.
Yollardý diðerini, þehrin ahalisine.

Ve onlara emredip, derdi ki: (Ey ahali!
Bilin ki, þehrinize geliyor yeni vali.

Eðer Hakkýn emrini, tutarsa bu valiniz,
Siz de, onun emrine itaat eyleyiniz.)

Abdurrahman bin Avf da, nakleder ki þöylece:
Hazret-i Ömer Faruk, bana geldi bir gece.

Dedi ki: (Þehrimize, küffâr diyarlarýndan,
Bir ticaret kervaný geldi ve kondu þu an.

Gerçi bunlar, Müslüman deðiller, hepsi kâfir.
Ve lakin þehrimize gelmiþlerdir misafir.

Çok kýymetli mallarla yüklüdür kervanlarý.
Bizlere emanettir, canlarýyla mallarý.

Gel, gidip bekleyelim o kervaný bu gece.
Bir zarar görmesinler yurdumuzda böylece.)

(Peki!) deyip, kervaný, bekledik sabaha dek.
Lakin biri fark etmiþ, bizi takip ederek.

Sonra, diðerleri de buna vakýf olmuþlar.
Kendi aralarýnda, þöylece konuþmuþlar:

(Ýslam’ýn halifesi, cihan titreten Ömer,
Bizim kervanýmýza, nasýl bekçilik eder?

Halbuki muhaliftir dinimiz, dinlerine.
Buna raðmen o bizzat, beklemiþ bizi yine.

Bu, ne ince düþünce, bu ne ahlak, ne edep!
Demek ki, Ýslam dini, bunlarý emreder hep.)

Böylece hayran olup, hepsi Ýslamiyet’e,
Topyekün iman edip, geldiler hidayete.