Ömer ibnil Hattab’ýn devrinde, bir zamanlar,
Þikayete gelmiþti, Ýran’dan Müslümanlar.

Dinledi Ömer Faruk, onlarýn sözlerini.
Gönderdi üstlerine, bir grup askerini.

Gidip, önce onlara, Ýslam’ý arz ettiler.
Kabul etmeyince de, (Cizye verin!) dediler.

Onu da reddedince, kalmadý artýk vebal.
Baþladý birdenbire, çok þiddetli bir kýtal.

Allah’ýn yardýmýyla, kazandý yine Eshap.
Çok ganimet mallarý, ele geçti bi-hesap.

Lakin mallar içinde, bir kutu var idi ki,
Ýnci ve mücevherle, dolu idi hep içi.

Baþkumandan Mesleme, o kutuyu, bir ara,
Taksimden daha önce, ayýrdý bir kenara.

Bu mevzuda, askerin rýzasýný alarak,
Gönderdi Halifeye, bir hediye olarak.

Ve þöyle emretti ki, götürecek o ere:
(Bunu, özel olarak, ver hazret-i Ömer’e.)

(Baþ üstüne!) diyerek, yollara düþtü o er.
Eriþti Medine’ye, o kutuyla beraber.

Hazret-i Ömer ise, onun geldiði saat,
Fakirlere, ziyafet verirdi kendi bizzat.

Bekledi bir kenarda, yemek bitti nihayet.
Halife onu görüp, evine etti davet.

Asker, Halife ile girince içeriye,
Rastlamadý minderle, kilimden baþka þeye.

O minderde oturttu Halife gelen eri.
Kilimin üzerine oturdu kendileri.

Geldi sonra bir sofra, mütevazý idi pek.
Vardý yemek olarak, zeytinyaðý, tuz, ekmek.

Çýkarýnca kutuyu cebinden sonra o er,
(O kutu nedir?) diye, sordu hazret-i Ömer.

Dedi ki: (Baþkumandan, razý edip erleri,
Ayýrdý ganimetten, iþbu mücevherleri.

Sýðýnýp daha sonra, yüksek müsaadenize,
Ve hediye gönderdi, bunu hazretinize.)

Hazret-i Ömer Faruk, iþitince bu sözü,
Aðlayýp, yaþla doldu mübarek iki gözü.

Dedi: (Bize, Ýslam’ý bahþetti Hak teâlâ.
Var mýdýr bizim için, bir nimet bundan a’la?

Asla kabul edemem, götür bunu ver geri.
Yakmak mý istersiniz, siz bununla Ömer’i?

Zira mücahidlerin hakkýdýr bu da yine.
Mesleme’ye götür de, daðýtsýn askerine.

Ve ona þu hususu söyle ki benden taraf:
Adaletten, kýl kadar eylemesin inhiraf.

Gazilerin hakkýný, göndermesin Ömer’e.
Yoksa o, hiç muvaffak olamaz, ona göre.)