Rivayet edilir ki: Ömer Faruk devrinde,
Muhasara edildi bir kale, Þam þehrinde.

Kale, öðleye kadar fethedilmediðinden,
Hazret-i Ömer Faruk, gadaba geldi birden.

Ýslam askerlerini, toplayarak acele,
Buyurdu ki: (Ne için, fethedilmez bu kale?

Küffâr dayanamazdý karþýmýzda bu kadar.
Aramýzda mutlaka, bir günah iþleyen var!)

Bilcümle mücahidler, üzüldüler buna hep.
Hepsi düþündüler ki: bu günah nedir acep?

O ara, aðlayarak biri geldi erlerden.
Dedi: (Aradýðýnýz o hata oldu benden.

Zira ben, teheccüde kalktýðýmda bu gece,
Misvaksýz abdest alýp, namaz kýldým öylece.

Karanlýk olduðundan, bu hata etti zuhur.
Sizin aradýðýnýz o günah, belki budur.)

Buyurdu ki: (Tövbe et öyleyse bu günaha.
Terk etme bu sünneti, bundan sonra bir daha.)

Bir gün de Ömer Faruk, Bizans’ýn kralýna,
Bir elçi göndererek, davet etti imana.

Bizans imparatoru, bu teklife cevaben,
Hediyeler gönderdi bir elçisiyle hemen.

Vakta ki Medine’ye, o elçi geldiðinde,
Ýslam halifesini bulamadý yerinde.

Zira o, o saatte, sývamýþ kollarýný,
Dul bir kadýncaðýzýn, örerdi duvarýný.

Dediler: (Elçi geldi, Bizans memleketinden.)
Buyurdu ki: (Buraya getirin onu hemen!)

Dediler ki: (Efendim, yýkayýp elinizi,
Bir yere otursanýz, olmaz mý daha iyi?)

Kabul buyurmayýnca, elçi geldi nihayet.
Onu böyle görünce, küçümsedi be gayet.

Dedi: (Padiþahýnýz bu kiþi mi, ne ilginç.
Ýmparator bilseydi, göndermezdi beni hiç.)

O zaman Ömer Faruk, gadaba geldi birden.
Çamurlu ellerini, uzatarak aniden.

Ýki parmaðý ile, iþaret eyleyerek,
Ona, þöyle baðýrdý, fena celallenerek:

(Eðer göndermeseydi o imparator seni,
Þu iki parmaðýmla, oyardým gözlerini!)

Bizans imparatoru, bu hadise anýnda,
Hiçbir þeyden habersiz, otururken tahtýnda,

Girdi iki gözüne, çamurlu iki parmak.
Oyuldu ikisi de, böyle ani olarak.

Elçi geri dönüp de, öðrenince bu þeyi,
Hatýrladý hemence, o günkü hadiseyi.

Hesap edip gördü ki, her iki hadise de,
Ayný güne rastlýyor, hem de ayný saate.