Ömer Faruk, halife olmuþtu ki ilk daha,
Ýslam askerlerini, gönderdi bir cihada.

Bir ay geçmiþ idi ki, o günün üzerinden,
Halife, Cuma günü, minberin üzerinden,

Bir ara, birdenbire sesini yükselterek,
Baðýrdý iki kere, (Lebbeyk! Lebbeyk!) diyerek.

Devam etti ise de hutbeye yine, fakat,
Neydi bunun hikmeti, anlamadý cemaat.

O günün tarihini, kaydettiler bir yere.
Nihayet döndü ordu gazadan bir zaferle.

Kumandan, pek sevinçli anlatýrken ahvali,
Halife, çok üzgün ve sinirliydi bir hayli.

Buyurdu: (Mühim deðil anlattýðýn bu þeyler.
Asýl þunu söyle ki, nasýl boðuldu o er?)

Arz etti: (Ey Halife, içyüzü þu ki iþin,
O asker girdi suya, dibini ölçmek için.

Velakin yüzmesini bilmiyormuþ o meðer.
Baðýrdý can havliyle, iki defa (Ya Ömer!)

Size, isminiz ile seslendi o mücahid.
Sonra da boðularak, maalesef oldu þehid.)

Halifelik devrinde, hazret-i Ömer, yine,
Gönderdi ordusunu, kâfirler üzerine.

Hazret-i Sariye’yi, baþkumandan seçerek,
Uðurladý onlarý, dualar eyleyerek.

Vardý Ýslam ordusu, muharebe yerine.
Kurdular karargahý, bir daðýn eteðine.

Lakin bir Cuma günü, istirahat anýnda,
Pusu kurdu kâfirler, daðýn öbür yanýnda.

Cuma vakti idi ki, Halife, tam o saat,
Hutbe okuyor idi, minberde kendi bizzat.

Hak teâlâ, gözünden kaldýrdý perdesini.
Gördü o kâfirlerin, bu korkunç hiylesini.

Ve þöyle baðýrdý ki, hutbenin arasýnda:
(Ya Sariye, düþman var o daðýn arkasýnda!)

Bir aylýk mesafeden, Halifenin sesini,
Ýþitince Sariye, anladý gafletini.

Daha önce davranýp, saldýrýya geçtiler.
Böylece kâfirleri, periþan eylediler.

Ve lakin cemaati, sarmýþtý ki bir merak:
Halife, niçin böyle seslendi baðýrarak?

Sariye hazretleri, vakta ki döndü geri.
Anlattý Sahabeye, olan hadiseleri.

Dedi: Cuma vaktiydi, konduk daðlýk bir yere.
Halifenin sesini, iþittim birdenbire.

Evet bu, Halifenin sesi idi hakikat.
Diyordu: (Ya Sariye, düþman var, daða dikkat!)

Daðý arkaya alýp, hücum ettik küffâra.
Düþürdük biz onlarý, kurduklarý tuzaða.