Bir gün hazret-i Ömer, bir grup sahabiyle,
Çýktýlar Medine’den, Þam’a gitmek azmiyle.

Var idi kendisinin, sadece bir devesi.
Gelirdi yaný sýra, Mugire nam kölesi.

Ýkisinin bineði, tek bir deve olunca,
Sýrayla binerlerdi deveye yol boyunca.

Bir saat kendi biner, köle yaya giderdi.
Sonra kölesi biner, kendi yere inerdi.

Þam’a yakýn gelince kafile en nihayet,
Mugireye gelmiþti, binmede en son nöbet.

Lakin razý olmadý buna eshab-ý güzin.
Hemen arz ettiler ki: (Ya Emir-el müminin!

Gerçi binme sýrasý, gelse de Mugire’ye,
Þam’a gelmiþ bulunduk, siz binseniz deveye.

Zira yaya görürse, sizi merak edenler,
Yanýlýp, kölenizi halife zannederler.)

Fakat o buyurdu ki: (Mugire’nindir nöbet.
Ben deveye binersem, nerde kalýr adalet?

Ýslam’ýn nuru ile, aydýnlandý kalbimiz.
Resulün ahlakýyle, düzeldi her halimiz.

Hak teâlâ bizlere, vermiþken bu nimeti,
Deveye binmemizin, var mýdýr bir kýymeti?

Ey Resulün eshabý, iyi düþünsenize.
Eshab olmak þerefi, yetmez mi þimdi bize?)

Ve þereflendirdiler nihayet Þam þehrini.
Halife, tellal ile, bildirdi þu emrini:

(Sað ve salim çýkmamýz, belli deðil bu yerden.
Kimin bir hakký varsa, istesin gelip benden.)

Kölesi öne çýkýp, dedi ki: (Ey efendim!
Vaktiyle üstünüzde, bir hakkým kaldý benim.

Zira çekmiþ idiniz, bir zaman kulaðýmý.
Þimdi müsaadenizle, istiyorum hakkýmý.)

Halife buyurdu ki: (Gel öyleyse kardeþim!
Sen de çek benimkini, dünyada ödeþelim.)

Dediler: (Ey Halife, arzýmýz þudur ki ilk,
Gelmemiþtir dünyaya, sizin gibi bir melik.

Caizken, efendinin köleyi terbiyesi,
Doðru mu, onun sizden böyle hak istemesi?)

Buyurdu: (Bu iþ mühim, sakýn mani olmayýn!
Bugün helallaþmazsak, güç olur sonra yarýn.)

Ve hazret-i Mugire, geldi ve çekti biraz.
Buyurdu: (Ey Mugire, ne için çekersin az?)

Dedi ki: (Ey efendim, fazla çekersem eðer,
Korkarým senin hakkýn, bana geçer bu sefer.)

Mugire’nin bu iþte, þu idi ki gayesi,
Sevsin daha ziyade, kendini efendisi.

Zerre kadar þüphesi olsaydý bunda þayet,
Yapmazdý ona karþý, asla böyle hareket.